Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

.

"Doğru dedin onu, aynı yatağa giren iki yabancıdan başka bir şey değiliz biz."

Hale, sosyal medyada yazdığı bir yorumun hayatını bu denli değiştireceğini nereden bilebilirdi ki.

İki farklı insan. İki farklı yaşam. Ortak bir şehir. . . . Sadi, önündeki içkisinden bir yudum daha aldı ve sağ elinde tuttuğu sigarasını söndürdü. Söndürürken hayatın, yaşadığımız anların hiçbirinin anlamsız olmadığını düşündü. Yaşadığımız her şey zincirleme birbirine bağlıydı. Her bir olay başka bir olaya gebeydi. Cezayı yemeseydi, bugün arkadaşının davetine gelmeseydi belki bir daha hiç karşılaşamayacaklardı ama hayat çoktan planını yapmıştı bile.