.

Gecenin ıssız karanlığında kanlı siyah maskeleri altına saklanan iki insan, gerçek yüzlerini daha ne kadar saklayabilirlerdi... • Gizem / Gerilim #19 • • Kiralık Aşk #6 •

"Dinle şimdi." dedi. Sesi sanki bir şeyleri incitmekten korkar gibi çıkıyordu. Şaşkınca etrafıma bakındığımda dudakları yavaşça yukarı doğru kıvrılırken elmacık kemikleri belirginleşti. Öyle güzel gülüyordu ki... Gülüşü kapkaranlık kumsalı aydınlatıyordu sanki. "Duyuyor musun?" dedi beni kendime getirmek için. "Neyi duyuyor muyum Elçin?". Başını yavaşça omzuma yasladı. -Sessizliği Barış, sessizliği. Ne anlatıyor? Ne anlatıyor? Durup dinledim bir süre. Neredeyse ayaklarımıza kadar gelen dalgaları, şehirden uzak olmanın sessizliğini, Elçin'in düzenli bir şekilde alıp verdiği nefesini... Gözlerimi kapatıp sessizliği karşıladım onun yaptığı gibi. Başımı başının üstüne dayadığımda duyduğum tek şey vardı. -Seni.. Seni anlatıyor.

Fırtına serisi , 2.kitap

''Beni kendine sakla..'' Kızıl saçlarım göğsüne yayılmıştı. Ben ise atan, benim için atan kalbinin üzerinde yatarken bir anda ağzımdan çıkıvermişti bu söz. ''Neyy?'' dedi yarı sarhoş sesiyle. Kafamı kaldırıp yarı açık yarı kapalı gözlerine baktım. Bir elimi gözüne kaldırıp kıkırdayarak ''Ya baksana bana tamamen!'' dedim. Ellerimi tutup ufak ufak buseler kondurmaya başladı. Ardından yattığı yerden hafifçe doğruldu ve beni kucağına çekti. ''Senden başka tamamen baktığım biri var mı acaba?'' ''Ya utandırmasana benii!'' diyerek ellerimi suratıma kapattım. Kemikli elleriyle yüzümdeki ellerimi alıp dudağıma hafif bir öpücük kondurdu. ''Kendimi bildim bileli zaten seni saklamıyor muyum kalbimde ben?'' Sözüyle mest olurken birden aklıma bir şey gelmişti. Yan tarafta duran tişörtünü kafama geçirip çantamın yanına koştum. Arkamdan ''Nereye'' dediğini duysam da cevap vermeden çantanın içindeki ruju alıp tekrar yanına koştum ve eski yerime oturup tam kalbinin üzerine 'Z' harfi çizdim. Çizdikten sonra harfin üzerine öpücük kondurdum. Parmağımla harfin etrafında daire çizerek ''Burada kimi sakladığın belli olsun ama değil mi?'' dedim. Dolu dolu gözlerle bakıp bir anda kendine çekip öpmeye başlamıştı beni yeniden. Bir şiir gibiydi Kuzgun.. Her mısrası başka dünyaya açılan bir şiir. O gece beni tamamen kendisine saklamasına izin vermiştim. Çünkü kimsesizdik biz. Birbirimizden başka saklanacak bir yerimiz yoktu. O gece beni tamamen kendine saklamasını dilemiştim. Öyle de olacaktı; biz tamamen birbirimizi saklayacaktık.. Saklayamadılar...

Hayatının aşkını tesadüfen bulan Ömer'in hayatı baştan yazılıyor. 2 mimarlık fakültesi öğrencisi, tek bir aşk, tek bir kalp. Onları birbirine bağlayan şey ise bir proje ödevi. Kemerlerinizi bağlayın! Sizleri hiç görmediğiniz, duymadığınız, bilmediğiniz dünyalara götüreceğiz! "Masallardan fırlamış bir prenses gibiydi... Hatta masallardan çok bir hayalden çıkıp gelmiş gibiydi..." "Bir kahve borcum vardı galiba?" İyi okumalar -Inci

Herkes uyuduğunda, uykularına şahit olan tek şey cılız bir sokak lambasıyken yaşanılan bir hayat...Rüyayla gerçek arasındaki çizgide kaderinle tanışmak...Bir düş peşinde, düşten güzel bir kader ortağı bulmak...

"365 gün." Dedi bir sır verirmiş gibi fısıldayarak. "365 gün sonra kendi dünyama döneceğim." "Neden peki, yani niye geldin, niye gidiyorsun?" dedi Ömer de fısıltısına karşılık vererek. Yalnız olmalarına rağmen saklanıyormuş gibi seslerini kısıyorlardı. "Yapmamam gereken bir şey yaptım. Cezalandırıldım. Kanatlarımın yolunmasına razı gelemezdim, sürgünü seçtim." Dedi Daphne. Birden elini yüzüne kapatıp hıçkırmaya başladığında Ömer'in üzerine verdiği ince battaniye kaymıştı. Ömer bir telaşla battaniyeyi tutup kaldırdı, başını havaya doğru kaldırıp yanaklarını şişirdi. "Ama şimdi ben sana nasıl.. kıyafetlerini üstünde bile tutamıyorsun!" "Sana minnetlendim, artık benden ne istersen dileyebilirsin! Lütfen beni dışarı atma, ne yaparım hiç bilmiyorum!" dedi Daphne. Ömer dudaklarını ısırdı, peri olduğunu iddia eden bu kızı zaten nasıl bir vicdanla sokağa atabilirdi ki? Tuhaf tavırları, saflığı, kıyafetleri değil de çıplaklığı doğal gören kafasıyla dışarıda başına çok kötü şeyler gelebilirdi. Ömer bu kıza sahip çıkıp 1 sene boyunca yanında tutmaktan başka seçenek bulamıyordu. "Defne bak.." "Daphne." Dedi kız şirin şirin gülümseyerek. "Birincisi; senin adın artık Defne. Daphne ismini kimse ciddiye almaz. İkincisi; benim evim, benim kurallarım. Üçüncüsü; kıyafet giymek zorunlu!"

''Oturduğum apartmandan telaşla işe yetişmek için çıkarken , rastladığım buz gibi bakan kömür gözlerin sahibinin fırtınam olacağını nereden bilebilirdim ki ? -Defne Topal''

Çok seveceğiniz bir Defne&Ömer kurgusu.. Adamın huzuru sevdiceğinin o mis kokulu kızıl saçlarında saklı.. Kadın, adamın vazgeçilmezi, tutkusu, ömrü ve kızılı..