Kapı tıklatıldı.Üzerimi değişmiştim.''Girebilirsin'' diye seslendim.Kapı şiddetli bir şekilde açıldı hatta o kadar şiddetli açıldıki kapı duvara çarptı.Kuzgun,Gamze ve diğerleri karşımda duruyordu.Gamzenin gözlerinden üzüntü ve merak okunuyordu.Diğerleri desen yine aynı..Bir tek Kuzgun farklıydı.Çok hemde çok sinirli görünüyordu.Bu hali beni çok korkutmuştu. ''Tişörtünü kaldır'' diye buz gibi bir sesle bağırdı.Korkuyordum..Neden kaldırmalıydım tişörtümü? ''E..Efendim?'' diye kekeledim.Korkuyordum.. ''Sana tişörtünü kaldır dedim'' diye yine tekrardan o buz gibi sesiyle bağırdı. ''Kal..Kaldıramam'' diye kekeledim tekrardan.Benim her konuşuşumda daha da sinirleniyordu.Sinirlendirmek istemiyordum ama kaldıramazdım ki.. Beni yatağa doğru itekledi ve yatağa oturmamı sağladı.Titriyordum..Sırtıma bakmak istiyordu.Arkama geçti ve tişörtümü yavaşça kaldırdı..Utanç,üzgünlük,korku..Hepsini bir arada yaşıyordum.

*Tamamlandı* "Sence bizden bir cacık olur mu?" dediğimde önce bana öylece baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki boynumdaki kolunu çekip dizlerine dayadı ve katıla katıla gülmeye devam etti. "Lan ne gülüyorsun?" diye sinirle sordum. Teyzeler pencereye çıktı ve gözleri hemen bizi buldu. "Sussana lan, Allahın belası domuz!" dedim dişlerimin arasından. "Esra, kızım hayırdır?" dedi FBI teyze. Hayrı mı kaldı be FBI teyze? Aldık başımıza belayı işte. Ama seni kırmayayım. Hayırlı uğurlu olsun! "Yok Selma Teyze!" dedim gülümsemeye çalışarak. "Arkadaşı kızın biri taciz etti arka sokakta da, kriz geçiriyor şu an." Azman aniden gülmeyi kesti ve kaşları çatıldı. "Vay vah!" dedi diğer pencereden MİT teyze. "Su getireyim mi Akın evladım?" Azman'ın gözleri ona döndü. "Yok sağol Makbule Teyze. Alıştım artık..." dedi ve gözleriyle beni işaret etti. "Bu kızın tacizlerine." Rezillik yükleniyor...%94 Kapak Tasarımı: Gölgehayaller © Tüm Hakları Saklıdır.

Bir çete liderinin umutsuz aşkı, genç bir kızı ayakta tutarken acımasız çetelerin oyununa gelirlerse ne olur? Asrın bir kez daha sevdiği kızı kaybetmemek için bir yol seçmek zorundadır. Ya onu bırakıp hayatının geri kalanını mutsuz geçirecek ya da aşkına sahip çıkıp kızla birlikte bataklığa gömülecekti. O... acıyı seçti. "Onunla olmuyor ama... onsuz da olmuyor be."

Annemin saç rengini değiştirir gibi sevgili değiştirmesinden mütevvellit, zilyonuncu kez elimde bavulumla babama postalanmıştım. Bundan önceki okullarımda yaşamış olduğum uyum sorunum ve kabarık disiplin cezalarım yüzümden hiçbir devlet okulu beni kabul etmeyince babam çareyi Ankara'nın uzak ucundaki benim gibi problemli öğrencilerin bol sıfırlı çekler karşılığında kabul edildiği K.Ö.K kolejine yazdırmakta bulmuştu. Ben kim miydim? Elitist kafayla, kibarlıkta nirvanayı zorlayan bir babadan olma, paronayak şizofren bir anneden doğma, çöldeki bahtsız bedevi... Yani bendeniz Ada. Şimdi okulun kapısının önünde bir elimde kitaplarım, diğer elimde tekerlekli bavulum ile yeni hayatıma bakıyordum. Maalesef bu okula giriş var ama çıkış yoktu...

"Biriniz benim asistanlığımı yapacak." Diyen Bulut'a sınıfta ben hariç bütün kızlar el kaldırdı. Ay bu kızlar görmesinler yakışıklı biri hemen atlıyorlar. Bulut sınıfta göz gezdirip parmağı ile beni gösterdi. Beni.! BENİ! NEDEMEK BEN! "Ders çıkışında yanıma gel!" Deyip tahtaya döndü. ☆☆☆ Hakları saklıdır! Telif hakkı yazara aittir! Bu mükemmel kapak için @beyzanu1907 arkadaşıma çok teşekkür ederim.

Sadece serisinin ilk kitabıdır. ©Tüm Hakları Saklıdır© iki insan istemedikleri evlilik... Bir insan bir gün uyandığı zaman evleneceksin lafını duyunca ne yapar? İstemeden, hiç tanımadan biriyle evlenirse onu sevebilir mi? Evlendiği insan kızların cehennemi ise ne olur? Ne yaşarlar? Genç bir kızın ve genç bir adamın evlilik süreçlerine yer yer gülüp, yer yer de ağlayıp tanık edeceksiniz...

Ruhu arafta kalmış bir genç kız... Bir ayağa cennete düşerken, diğer ayağı cehenneme zincirlenmiş. Nefsinin, şeytanın ve hak yolun arasında kalmış, nereye gideceğini bilemeyen bir yolcu.. Labirentin içinde koşarken, her defasında yeşil gözlere çarpıp sendeleyen minik bir kalp.. Çimen gözlerin içinde cennetin fragmanını izlerken , karanlık bir uçurumun tepesinde cehennemin alevleriyle kundaklanan asi bir ruh.. Peki o hangisini seçecek ? Tövbe etmeyi mi, yoksa yoldan sapmayı mı ? *** Bakışları doğanın şefkate yansımasından doğan bir güneş, yeşilin aktığı nehirlerden içime çağlayan bir merhamet gibiydi. Peki bende merhamet edilecek ne vardı ? Bu aciz gözlerimde mahur bakışlarımda göremediğim neyi görmüştü ? Kalbimi bana en çok hissettiren,dünyayı turlatıp kendime nerede olduğumu hatırlatan bir güç kaynağıydı. Bana baktığı her an yıllardır görmediğim baharı anımsıyordum;kışın en kör noktasında kaybolmuş bir yağmur olarak.

Genel Kurgu #113 Genç kız edebiyatı #62 Genç kız edebiyatı #95 Güvenmek güzeldir, güvendiğin dağlara kar yağmadığı müddetçe.. Onur'u sevmek benim tercihimdi.. Ve bebeğini doğurmak da. Ama onun beni bırakıp gitmesi de onun tercihiydi.. Benim ondan intikam almam da benim tercihim olacak..

Karanlık bir akşamdan kalmaydı her şey... Evlenme arifesindeydim ve evlenmek için can attığım da söylenemezdi. Ailemin bulduğu , onların tabiriyle benim için ' en mükemmel eş ' adayıydı evleneceğim adam . Evet onu ben seçmemiştim ama buna rağmen alışmıştım zamanla ona, bu yüzden evlenmeyi kabul etmiştim. Yani belki kabul etmemin arasında hafiften zengin olmasıda vardı , es geçmemek lazım. Her neyse asıl konuya gelelim... Bütün evlilik hazırlıkları tam bir şekilde düğünün yapılmasına gün sayıyorduk ailecek. Ta ki ansızın o güne kadar... Düğünden 3.5 ay önce o karmaşık gece sonrası olmuştu her şey. Kız arkadaşlarımla klübe çıkmıştık beraber. Tabi şu ana kadar ağzına hiç içki sürmemiş biri olarak o kadar içmemem lazımdı. Annemler artık evlenme zamanımın geldiğini ve evlenmem gerektiğini söylemişti bana. Moralim yerlerdeydi ve şu ana kadar hiç olmadığım kadar sarpa sarmıştım. Ve tabi bunu kızlara anlattığımda kızlar moralimi düzeltmek adına beni en son götürmeleri gereken yere götürmüşlerdi ; klübe... O akşam olmuştu her şey. Çok içmiştim ve ne yaptığımı dahi hatırlamıyordum. Ve şu anda bütün ailem ve nişanlım baş ucumda hastanedeydik. Bakışlarım doktor , annem , babam ve nişanlım Cenk arasında gelip gidiyordu. Doktorun bana ne olduğunu açıklamasını bekliyorduk hepimiz. "Tebrik ederim Alara Hanım. 3.5 aylık hamilesiniz." Dadadadamm... Bombelere gel helee!! Bebeğim nişanlımdan değil ve evlenmeme 1 hafta var. Peki şimdi napıcam?! Tüm hakları saklıdır. Kitap kapağı @Eslinistanbul tarafından yapılmıştır. Sonsuz teşekkürler