Kendimin gerçekten acınası bir durumda olduğunu tekrardan fark etmek beni daha da sinirlendirmişti. Bu yüzden gaza biraz daha yüklendim. Artık önümü görmekte bile zorlanıyordum ama hala daha fazla hızlanmak istiyordum. Kendimi durduramıyordum. Sonra ailem aklıma geldi. Anıl'ın esprileri, annemin o içtenliği, babamın bana olan sevgisi... Bunları es geçemeyeceğimi anladığımda birden frene asıldım ama karşımdaki manzara ve sesle şoka uğramıştım. Bu kazadan sonrasının hayatımın dönüm noktası olacağını bilemezdim. Bundan sonraki yaşantımın daha kötü olacağını düşünürken, yediğim kazığa, arabama ve tabii ki bana çarpana teşekkür edeceğimi de bilemezdim.