"Yoruldum, Haru." dedi genç kız yüzündeki yorgun ifade eşliğinde. "Onları anlamaya çabalarken yoruldum.Burada her yapılan iyilikte bir amaç güdülüyor. Halklar sevgiden yüz çevirmiş, nefrete kucak açmış durumda. Düşen her muhtaca tekme atılıyor ki kalkamasın. Hem de kendi soyundan gelenler yapıyor bunu. Bu gezegen kan arayan milyonlarla dolu. Halk ise evinde kendine anlatılan masallarla meşgul. Bir de kapitalizm dedikleri bela var, gizli bir virüs gibi. Bizim gezegenimizdeki virüsün panzehiri elbet bulunur, peki ya kötülükle dolu bu dünyanın panzehiri? Ah Tanrım! Artık akıllanmalılar." *** "İnsanoğlu, korktuğu canavarın ta kendisidir."

Afra, onu geçmişin pençesinden söküp çıkarmaya, kalbinden asla silinmemiş varlığına rağmen yüzünü zihnine taşımaya çalışırken Güney, onun çehresini yeniden görmenin mutluluğunu yaşayamamıştı. El değmemiş topraklarda yetişen bir meyve gibi her an gönüllerinde büyüttükleri sevdanın şifasına tutunmaktı belki de asıl mesele. Ama şifa da o'ydu dertte.