Asker silahını çıkartıp kapının menteşelerindeki aralığa doğru nişan aldı. "Benim evimde bir şey yok, giremezsiniz." dedim teröristin anlamaması için dualar ederek. Duvara yaslanmıştı ve menteşe aralığından kolu görünüyordu. Bu askerin onu o şekilde vurabilmesi, bir mucize olurdu. Ardından sessizlikle beş saniye geçti. Beş saniye zihnimde yavaşladı ve beş dakikaya dönüştü. İçimdeki korku o beş dakikayı beş saate çevirdi ve ardından silahın patlama sesi duyuldu. Kapının arkasından yere yığılan adamla eşzamanlı olarak diğer iki asker de içeri girdi ve hızla kolunu tutan teröriste yöneldiler. Bu asker neredeyse imkansız denecek bir atışı ıskalamadan, tek kurşunla yapmıştı ve bu mucizevi bir yetenekti.

"Sen acı çekiyorsun diye ağlıyorum." Rüyalarının gerçek olacağına inananlar ve güzel hayalleri olan insanlar için imkansız diye bir şey yoktur.

Hayat siz planlar yaparken başınızdan geçenlerdir derler. Yani biz herşeyi planlıyoruz zannediyoruz ama kader oyununu istediği gibi oynuyor ve kendimizi hiç bilmediğimiz bir yerde buluyoruz. Mesela hayat bazen bizi bir kuyunun dibine atıyor sonra birden bulutların üzerine çıkarıyor. İste bu yüzden mucizelere inanmak lazım. En kötü günde bile burda bittim çıkış yok dediğiniz anda bile bir mucizenin gelip kapınızı çalacağına inanın. Bunu size mucizeyi gerçekten yaşamış biri olarak söylüyorum. Bu benim hikayem.

"Taze bedeninin beni çılgına çevirdiğini anlayamayacaksın"

deföm

Onları tanımlayan tek şey UKALALIKLARIYDI...