Çocuktum. Dileğim her çocuk gibi bisiklet, tablet ve ya yeni bir oyuncak değildi. Dileğim; Kaçmaktı. Yalnızlıktan, çektiğim acılardan kaçmak. Sonra bir gün; Bir oğlan çocuğu çıktı karşıma. Söküp aldı beni; hazin karanlıktan. Öyle bir gülümserdi ki; Dileğimi satabilirdim uğruna. Bir ömür daha çekebilirdim bu acıyı. Bana yaşamı sevdiren çocuk; Çekip gitti bir zaman sonra. Hak veriyorum ona. Zaten kim kalmıştı benimle Yıllarca? Anılarımıza tutunurum diye umut ederken O çıktı karşıma; Celladım. Sırf anılarımı benden almasın diye Sakladım oğlan çocuğunu, Zihinimin ve kalbimin en ücra köşesine. Mamafih Ben bile unuttum Orda olduğunu. K. Duman