Kendimi güzel diye adlandıramazdım belki. Ne boyum uzundu, ne nefes kesen güzelliğim vardı; ne gözlerim renkliydi ne de ince belim, güzel bir fiziğim, kadife gibi sesim, bembeyaz tenim. Hikayelerden fırlamış bir kız değildim anlayacağınız. Zaten benimki de hikaye değildi. Hayattı. Yalnızca okuduğum öykülerdeki o güzel ve saf kızların, yakışıklı ve mükemmel erkeklerle olan aşk hikayeleri yoktur hayatta. Yolda yürürken güzel diye adlandırmayacağınız insanların da bir evlilikleri, sevdaları, hayatları olduğunu görürsünüz. Ben o sıradan insanlardan biriydim. Ne tesadüflere, planlara, çekişmelere; ne de eli silahlı adamlara, mafyalara, belalara dair bir iz vardı hayatımda. Aşkı güçlü kılan kalpteki zincirlerdir, yaşanan çekişmeli ve kaçırılmalı olaylar değil. Her aşkta ortak tek bir şey vardır, o da kaybetme korkusudur. Çünkü bir yerde sevgi varsa korku da baş gösterir. Sevileni kaybetme korkusu. İşte bu korkuyu herkes yaşar. Ben Hülya. Beraber büyüdüğümüz kapı komşum Sefa'ya aslında âşık olduğumu onu kaybedebileceğimi fark edince anladım. O ise zaten yıllardır kalbinde benim için bir sevda büyütmüştü.

0552.....: Merhaba Hüma: Kimsiniz? 0552.....: Biraz düşün bakalım belki bulursun. Hüma: Nerden bileyim ben kim olduğunuzu söylemezseniz engelleyeceğim yoksa. 0552.....: Dur! Dur! Dur! Engelleme lütfen. 0552.....: Kim olduğumu söyleyemem ama ipucu veririm. Hüma: Benimle oyun mu oynuyorsunuz? 0552.....: Hayır, asla böyle düşünme ben artık dayanamadığım için sana yazmak istedim. Hüma: Kimsiniz neye dayanamıyorsunuz? 0552.....: Hüma, ben sana aşığım...

~Tamamlandı~ İnsan yaşadığı zorlukları bahane edip yazısındaki kaderin enaniyetine sığınmaktan hep kaçar. Hep daha iyisi olsun hep düşlediği hayat kendisinin yazgısı olsun ister. En çokta kabullenmeyi bilemez. Ben hep düşlediğim hayatın ötesini istemiştim, hep daha iyisi olsun isterken kabullendiklerimin ötesine gidememiştim. Kader denen o lütfu göz ardı etmiştim. Bu beni büyük ustalıkla ummadığım anda yakalamıştı. Diken sandığım şerrin ucundaki gülü hesap edememiştim. Nefret ettiğim adamın imtihanıydı beni bu kaderin ucundaki gülün bir gün solacağını sanmam. Yanılmıştım! Diken diye hesapladığım adam bana gül sunmuştu hep. Tutarsam kanardı bilirdim lakin onun bendeki teslimiyetiydi dikenlerin zarar vermeyişi. Ben ondan kaçarken aslında ona koşmuştum. Şer sandıklarım lütuftu, bunu ben bilememiştim. Senden nefret ediyorum dediğim adamı nefretimle beslemiştim, hislerim ise onun bana sunduğu papatyalarla gül budak olmuştu. Bilememiş, kaçtığım yerde hep düşmüştüm. Söylediği tek söz; düştüğün zaman elini hep ben tutacağım. Orada başlayan sözle aslında elini tutan hep ben olmuştum. Ben Zeynep. Daha küçücükken boynuma asılmış kolyenin kıyametçisi. Artık benim bir sırrım var. Bunu ben değil o kolyenin sahibi biliyor.

"Öğretmen Hanım beni şaşırtıyorsunuz" alaylı sözlerine boşça baktım "Önce beylik tabancası şimdi çakı" dediğinde sessizliğimi sürdürmüştüm. Ensemde bağladığım şalın bir ucunu sağ omzumdan öne getirip bağladığım uç kısmından kumaşa kesik attığımda bana dikkatlice baktığını gördüm. Ben ise bakmamakta ısrarcı az önceki yaşananların üzerime sindirdiği korkusuyla şalımı uğraşlar sonucu kesip çakıyı çantama bıraktım. "Korkulacak bir durum yok" sözlerini işittim lakin duymuyordum da. O an öyle bir duygunun girdabındaydım ki emin olduğum duygulardan bile emin değildim. Elimdeki yamuk yamuk kesilmiş kumaş parçasını koluna sarmak için uzatmasını işaret ettiğimde az önceki alaylı tebessüm yüzünden silinmişti. Kolunu uzattığında diz kapağının birkaç santim yukarısında kumaşı bağlarken telaşıma karşı "Korkmayın ölmeyeceğim" sözleri kalbime keskin bir ok sapladı. Atacağım düğüm yarıda kalmış gözlerim sözlerindeki etili kalmıştı. Birkaç saniye haram olduğunu bile bile tepkisiz kırık bir kalple bakmıştım. O kısacık sürede içim içimi yemişti. "Şaka..." alayla kıvrılan dudakları bakışlarımı kaçırırken ikinci düğümü attığım da "Hem daha içilecek çay sözüm var" demişti. Geriye attığım bir adımla aramızda oluşan mesafeyi aşmıştım. "Doğru..." diye titrek bir nefesle kelimeler dökülmüştü. "Çay sözünüz var, üsteğmen" demiştim. Buruk bir tebessüm dudaklarımda yer etti. İnsan geleceğinde neler olacağını bilemezken gözlerime dokunan gözlerde ben, bir gelecek görmüştüm. Küçük bir kız çocuğu, esmer yağız bir oğlan çocuğun geleceğini gördüm. Bize ait yarını, üzüm karası gözlerinde bir dünya. Ben gözlerinde yarınımızı görmüştüm... . . . 🌿

"...Unutma ki her çiçeğin solduğu bir mevsim, her mevsiminse esir düştüğü bir karanfil sürgünü vardır."

-Bana bak peçeli... -Gelirsem oraya çok fena olur. Ne olur? -Aşk olur.

Hayat, fırtınanın dinmesini beklemekle ilgili değildir... Yağmurda dans etmeyi öğrenmekle ilgilidir. "Umay?" "Operasyondayız." "Benimle evlenir misin? "Ne?!" Kapak tasarımı: Wbrunette (27.12.2020 📝) 31.12.2020: #1-Bozkurt 09.01.2021: #1-Asker 11.01.2021: #1-Paşa 12.01.2021: #1-Vatanaşkı 12.01.2021: #1-Ayyıldız 14.01.2021: #1-Özeltim 16.01.2021: #1-Umay 16.01.2021: #1-Tsk 21.01.2021: #1-Komedi 18.02.2021: #1-Özelkuvvetler 01.03.2021: #6-Mizah 02.03.2021: #1-Bağlılık 07.03.2021: #1-Yiğit 20.03.2021: #1-Beyza 22.03.2021: #2-Romantizm 30.03.2021: #1-Aksiyon 01.04.2021: #1-Üstteğmen 01.04.2021: #1-Yüzbaşı 02.04.2021: #20-Aşk 25.04.2021: #1-Bordobereli 04.05.2021: #1-Macera 09.06.2021: #1-Asena

Nurdan Esma sıradan hayatı olan, zamanının çoğunu ablasıyla ve kendilerine çok yakın olan teyzesinin çocuğuyla geçiren biriydi. Hayatında en çok değer verdiği bir diğer kişi de dedesiydi. Dedesi imam olan Nurdan Esma zamanla çevresinde ve okulda imamın torunu olarak anılmaya başladı. İlk ne zaman başladı bilmiyordu veya niye diğer kuzenlerine ve ablasına değilde ona söylendiğini, umursamıyordu da çünkü onunda hoşuna gidiyordu. Ta ki ona bilinmeyen bir numaradan gelen saçma bir mesaja kadar... 🎈🍃🎈🍃 0553* : Sana gerçekten imamın torunu mu diyorlar? Esma: Evet, ne var bunda? 0553* : Bundan rahatsız olmuyor musun? Esma : Neden rahatsız olayım, imamın torunu olmaktan mı? 🎈🍃🎈🍃 Wattpadte bu isimle yayınlanan ilk ve tek kitaptır ✓ Yayınlanma tarihi: 14 Kasım 2020 Kitap kapağı: @Utelipss Bu kitapta bana ilham kaynağı olan dedeme teşekkür ederim. İYİ OKUMALAR

1. Anonim: Sana göre aşk tertemiz olmalı. Ve sen hiç kimsenin aşkı temiz kullandığına inanmıyorsun. Aşkın rengi bile olmamalı senin için. 1. Anonim: Aşka örnek göstersen bu kesinlikle su olurdu. Su gibi berrak, temiz, renksiz ve tatsız sana göre aşk. Ama insan susuz yaşayamaz Neslişah. Neslişah: İnanmadığım bir şeye örnek göstermem. Saçmalama daha fazla. 1. Anonim: İçten içe inanıyorsun. Sadece suya baktığında gördüğün o saydamlıkta bir insanın yaşadığına inanmıyorsun. O yüzden aşka inanmadığını sanıyorsun. Neslişah: Bak beni benden iyi tanıyamazsın. 1. Anonim: İşte sen bunu istiyorsun. Suya baktığında nasıl kendi yansımanı görüyorsan, seveceğin insanda da kendini görebilecek kadar seni iyi tanımasını.