Hayattaki o tek kalmışlık hissi. Ayrı ayrı bedenlerde farklı farklı duygular.İnsanların hiç anlamadığı, bilmediği noktalar... Ve hep o içteki yalnızlık hissi... Habersizce esen bir rüzgâr gibi insanlarin bedenlerindeydi. Kimse bilmiyor kimse görmüyordu. Peki içindeki yalnizlik hep mi kalıcaktı? Yoksa geçici gelen bir misafir gibi gidecek miydi ?

Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

Turklerin yaptigi garip seyler.

Ampulü bulan kişiyi sorsam ? Thomas Edison dediğinizi duyar gibiyim. Kimse Nikola Tesla'dan bahsetmez halbuki. Bir çok deneyi ve buluşu ile Leonardo Da Vinci'den sonraki deha der isek yanılmayız.