Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Acıyı doruklarında yaşayan bir adamım yaralarını sarmaya çalışan bir kız. Onun yaralarını sarmaya çalışırken geçmişten gelen birinin ona yeni yaralar açacağını nereden bilebilirdi ki ATLAS VE KUMSAL'IN HİKAYESİ

Kendisini kaçıran adama bağlanan mal bir kız, ve kaçırdığı kıza aşık olan bir gerizekalının hikayesi.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Her şey,bir erkeğin hapşırmasıyla ve benim"Çok yaşa!"diye bağırmamla başladı...

Hayatını intikama adamış bir genç adam Herşeyden habersiz masum bir genç kız İntikam için yapılan bir plan İkisini bir araya getiren şey ise büyük bir intikam. •°•°• Kendimi büyük bir boşlukta hissediyordum.Bana ne olmuştu.En son okulun karşısındaki pastaneye gidiyordum.Ama önümde duran siyah arabayla bende durmak zorunda kaldım.Adam üzerinde adres yazılı olan beyaz kağıtı bana uzatınca tereddüt etmeden hızlıca aldım ve adrese bakmaya başladım.Ardından ağzıma kapatılan peçeteyi hissettim.Sonrası...sonrası büyük bir boşluktu.Şimdi ise sandalyeye bağlı bir biçimde oturuyordum.Odanın kapısının açılmasıyla tüm dikkatimi gelen kişiye verdim.Bu olamazdı.Beni kaçıran kişi Buğra olamazdı.Öfkeyle bana bakıyordu. Söylediği cümleyle vücudumu bir korku dalgası esir almıştı. "İNTİKAM ZAMANI NİSA" •°•°• Bu hikaye bizim hikayemizdi . Bu siyahla beyazın hikayesi değildi Bu iyiyle kötünün hikayesi de değildi Bu hikaye bir İNTİKAM hikayesiydi. •°•°• 00000badgirl00000