Bir süre gözgöze kaldıklarında ikisi de bu bakışta bir şey olduğunun farkındaydı. İkisi de adı ne bilmiyordu, ama başka bir şeydi. Heyecandı, belki umut, belki de şefkatti. Cihan gözlerini Alya'dan alamıyorken kafasından bu hissi anlamlandırmaya çalışıyordu. Sonrasında ne yaptığını fark edip bakışlarını kaçırdı, oturduğu yerden ayaklandı. "Ben daha fazla tutmayayım sizi, iyi geceler." Alya da karşısındaki kişi kalkınca gözlerinin daldığını fark etmiş, ama şu an yüzündeki ifadeye müdahale edememişti. "Ben de geçiyordum zaten. İyi geceler." Cihan arkasını dönmüş kapıya yürürken arkadan gelen "Alya ben bu arada." sesiyle gülerek vücudunu arkaya çevirdi. "Cihan, memnun oldum." Alya'ysa o sırada sarhoş haliyle kafa selamı vererek gülmesine karşılık verdi. Birkaç saniye daha birbirlerine baktıktan sonra kapılarını kapattılar.

Bazı dönüşler insanın hayatını değiştirirdi... Bazıları ise kaderini.

Doktor Alya, evlilik yıl dönümünde kocasının ihanetini öğrenirken onu trafik kazasında kaybeder. Cihan ise intihara sürüklenen kardeşini kurtarmak için hızla yola çıktığında istemeden ölümcül bir kazaya sebep olur.

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne