"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

''Kabullen artık,biz geçmişte kaldık ve geleceğe ulaşamıyoruz Sam!''

Parmaklıklar arasındakiler bizler miydik yoksa zihnimizde var olanlarla eyleme geçirdiklerimiz miydi?

Ölü Şehrin Yaşayan Son Çocukları.. ©Tüm Hakları Saklıdır. Bu platformda, BÜYÜK PRENS adlı ilk kitaptır ve kitabın ismi de dahil olmak üzere hiçbir şekilde kopyalanamaz. İzinsiz kullanım durumunda yasal haklara başvurulacaktır. Yeni bölümler çok yakında sizlerle..