Гол, намаг, худаг гээд бүгд л бороо орсны дараа дуслуудтай нэгдэж ус нь ихсэн бидэнд аюул учруулах нь их атал далай бол огт өөр. Яг л зургийн цаас усан будгийн усыг нь уусгаж аваад будгийг нь үлдээж, цав цагаан байснаа өнгө өнгөөр солонгордог шиг далай борооны дуслыг шингээж аваад бидний нүдэнд, чихэнд, хамранд бүр сэтгэлд хүртэл сайхныг мэдрүүлдэг. Аюул гэж үгүй мэт. Чи бол миний хувьд далай. Намайг өөртөө татаж, уусгадаг мөн аюул ч үгүй. Гэвч далайд махчин загас байдгыг ч бас хэрхэн мартаж болох билээ дээ.

Тун богино бичвэр

Түүний тухай зарим зүйлс, надад мэдрэгдсэн төсөөлөл, Мөн тэдгээрийн үргэлжлэл...

Хаашаа ч юм гэнэт алга болчихдог хүмүүст би дургүй. Дурсаж үлдэх бидэнд л хэцүү шүү дээ. Тиймээс нэг бол дурсамжгүй үлдэх үгүй бол анхнаасаа танихгүй хүмүүс байсан нь дээр. Гэхдээ би түүний төлөө гурав дахь сонголтыг сонгож байна. Би үргэлж дурсан санах болно. /Дууссан/ Зохиогчийн зөвшөөрөлгүйгээр ашиглах болон хуулахгүй байхыг сануулъя :) Таалагдана гэж найдаж байна. ^^

Тэр. Би. Нэгэн цагт бид бие биедээ уусан шингэж байсныг санаж байна. Alice гайхамшгийн оронд биш өөр хаа нэгтээ байна... /Дууссан/ Зохиогчийн зөвшөөрөлгүйгээр ашиглах, хуулахгүй байхыг анхааруулъя. Хэрэв ашиглах бол заавал мэдэгдэнэ үү. :)