Yâr tadında bir şiir kitabı.

Söz yaşları...

Şiir kitabı bu. Amacım sadece okuyan insanların ruhlarına dokunmak. Bir de sevdiğim insana sesimi duyurmak. Zaten o okusun diyerek başladım bu kitaba. Profesyonel yazamam. Bunu başta söyleyeyim. İlham meleğim beni ne kadar sevdikçe o kadar güzel söz geliyor aklıma. Onu düşündükçe dökülüyor kelimeler yüreğimden. Bir de kimse boşuna kitabın altına karşılıklı vote ve yorum diye yazmasın. O yorumları okumuyorum. Kitap hoşuma giderse okurum. Lafı çok uzattım. Neyse. Hoş geldin. Bu kitabı okuyan kişi. Sayfaları okudukça yüreğinden bir şeyler bulman dileğiyle diyorum ve seni ilk bölüme yolluyorum :)

Sana demlenen şiirler var

NOT= bu bir hikaye değildir İnsanlar öyle sandığımız gibi değiller.Dışardan TOS PEMBE gibi görünselerde,içlerindeki şeytanla az görmüşmedim.Onlar: acımasızlar,vicdansızlar,kalp kırmayı seven kişiler bazıları. Önce senin kalbini kırarlar ama ertesi gün sana gülümserler ve senden bir şey isterler.Çünkü işleri düşünce sana iyi davranırlar. Şimdi insanlar köpeğin karşılaştırmasına geçelim KÖPEKLER: -Sana fedakarlık gösterirler -Sen geldiğin zaman sevinip sana sarılır ve havlarlar.Ama bu havlama "hoş geldin" anlamındadır -Senin işine ve hayatına karışmazlar AMA BAZI İNSANLAR VARDIRKI: -Sadece kendilerini düşünürler -Sen geldiğin zaman "aa mal .... gelmiş" derler.Şahsen bana öyle yapıyor bazıları. -Senin her işine ve hayatına karışırlar Siz bana "köpeklermi daha iyi yoksa insanlarmı?" deseler "köpekler" cevabını veririm. Çünkü en azından köpekler insanlar kadar ÖNYARGILI değiller

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...