Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Təsvir et, təsvir et, təsvir et. Nə yazmağa çalışmışamsa, nə yazmışamsa, təsvir etməkdən o tərəfə keçməyi mümkün deyil və əgər başa salmağı alındıra bilməmişəmsə, yenə də oxumağa dəyər. | Yayımlandı: 19.08.2015 | ☁️

Günahlar ateşe dönüştü diye aşk özgürlükten vazgeçer miydi? O halde hangi bedende olduğunun ne önemi vardı? Lakin önemliydi işte. Derler ki: Uçsuz bucaksız bu gökyüzünün altında her birimiz küçücük birer kum tanesiyiz. O kadar varız ve dahi o kadar yok. Bazı gerçeklere zamanla aşılır, ben bildiğim en büyük hakikati zamanla unuttum. Unutmak özgürlük yoksa bırakmıyor kalbini, adını bilmediğin ve gelmekten asla çekinmeyecek olan canavar. ******* "Eren, hadi söyle bize, nefretin ve intikam hırsın sana nelere mal oldu?...." Genç bir çocuğun geçmişinde kurtulamadığı canavarlarına bir gecelik yeni bir serüven eklenirse ve bunun sonunda girişeceği intikam hırsı ülkenin en ünlü mafya veliahtlarına karşı sorumsuzca ve düşünmeden yapacağı en tehlikeli yola başvurmasına neden olursa..., sahi böyle bir kin bir insana neler yaptırabilir ve elinde hiç bir şeyi olmayan bir çocuk neler yapabilir.. Nefretin tutkuyla büyüdüğü ve aşkla harmanlandığı, gözlerinizi alamayacağınız,, oldukça lüks, ışıltılı arzu dolu ve seksi bir hikaye... Bazen hesaplar umduğunuz gibi gitmeyebilirdi...:)

"Uzak dur!" incecik, biçimli kaşlarını çattı. "Yaklaşma! Yoksa kötü olur. Ne yapmaya çalışıyorsun yine ya! Ne istiyorsun?!" kollarını çaprazlayarak omuzlarını tuttu. Göğüslerini gizlemeye çalışıyordu, ama farkında değildi böyle daha çok göze çarpıyorlardı. "Uzak kalamıyorum." boğazımdan kopan hırıltılara engel olamıyordum. Yutkundum. "Anlatamadığım şeyler var, Gaye. Anlayamazsın. Yanında ama uzağında olmam lazım. Ne seninle oluyor ne sensiz. Çıldırmak üzereyim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum!" başımı eğdim. "Seni aklımdan çıkaramıyorum. Çıplak gördüğüm kadınların hiç biri senin gibi değildi." "Benim gibi çirkinine az rastlanır." kısık, çok kısıktı sesi. Dudakları titriyordu. "Bunu her seferinde yüzüme vurmasan keşke." İtiraz etmek istedim. İzin vermedi. ~~ ~~ ~~ ~~ Aşk buydu işte. 3 kişi olmak, tutkuyu ve sevgiyi paylaşmak, zorluklara göğüs germekti. Aşk bende şimdilik 6 harf demekti, Serhan.

Tenime dokunuşuyla öfkem büyüyordu. Beni istiyordu ama istediğini vermeyecektim. Tırnaklarımı çıplak bedenine geçirdim. Sarı saçlarımı çekip kafamı yüzünün hizasına getirdi. "Bu asiliğin seni daha da istememe yol açıyor bebeğim"...

" NEDEN SADECE BENİ SEÇTİN" diye soludum nefretle "Yeni kişiler geldi onlar varken niye benle uğraşıyorsun ?" "Cevap ver " diye bağırdığım anda kaşlarını çattı. Bana bir adım yaklaşıp bir eliyle çenemi tuttu.Çenemi geri ittirip duvarla onun arasında kalmamı sağladı ve bana bakmaya başladı. Sinirli bakışları beni ezip geçerken "Bana bağırılmasından hoşlanmam .Bir daha bana bağrırsan olacakları düşün "dedi ve kapıyı çarparak odayı terketti

"Şşt," dediğini duydum birinin. Sanki sesi kilometrelerce öteden zihnime fısıldanmış gibiydi. Sakinleştirici bir ninniyi anımsatan tınısı hiç de yabancı gelmiyordu. "Benim, Lara gözlerini aç! Benim.Sakinleş." Omuzlarımdan sarsıldığımı hissediyordum. Şişmiş olan gözlerimi tedirginlikle araladığımda gözleriyle buluştum. Gece karası gözlerini nerede görsem tanırdım. Her aklıma geldiğinde açılan o perde, oynanan o oyun, simasını unutmamı engelliyordu. "Arslan?" Dudaklarımdan bir dua gibi dökülen adını telaffuz etmeyi seviyordum. Ağzımda hoş bir tat bırakıyordu. Yine de o aynı egoist, tostçuldu. Birkaç gün içerisinde davranışlarıyla hayatımın bu kadar merkezine yerleşmiş olması sinir bozucuydu. Yıllar boyunca inşa ettiğim buzdan duvarlarımı ne ara kırdığını ve ne ara içeriye, yanıma geldiğini bilemiyordum. Ama bu Arslandı. Zekasını küçümseyemiyordum. "Benim," dedi belki onuncu kez. Elime geçen küçük fırsatla kollarımı boynuna dolayıp sıkıca sarıldım. Kalbimin parmak uçlarımda ve şakaklarımda attığını hissediyordum. Salgılanan adrenalinin etkisi geçtikte bacaklarımdaki derman azalıyordu. Bedenim kendini kapatıyor, uyuşuyordum. "Sen yanıyorsun Lara," dedi elleri önce yanaklarımda sonra alnımda dolaşırken. "Ah, aptal çocuk." dedi çatılı kaşları ardından. Kızmıştı. Neden kızdığını bile anlayamamıştım. Zaten şu anda zihnim o kadar büyük bir curcuna içindeydi ki kendi düşüncelerimi bile ayırt edemiyordum. Sırt çantam zeminle buluşurken kendimi yer çekimine teslim etmiştim. Bacaklarım titreyerek ağırlaşan bedenimi taşımayı reddettiğinde beni tutan kollar olmasa asla ayakta duramayacağımı biliyordum. Beni hasta eden de oydu, beni bu ara sokakta yüksek ateşten havale geçirmekten kurtaran da. Beni ateşe atan da oydu, beni ateşten kurtaran da.