『Ve tanrılar bile bir gün ağızlarında kendi kanlarını tadacaklar.』 Tüm eyaletlerde gerçekleşen cinayetlerin ortak noktası maktüllerin üzerine sıçrayan boyalardı. Yağlı boyalar... Küçük noktalar, belirsiz izler. Maktüllerin odalarında, evlerinde ve iş yerlerinde bulunan aynı sergiden alınmış tablolar... Bir vahşet sahnesini arz etmiş bu tablolarda gerçek bir cinayette vardı. Her tablonun arkasında yazılmış özel harfler... Dedektif Ruella, tüm sırları açığa çıkartmak ve yağlı boya tablolarının arka kısmında yazılan harfleri araştırmak için görevlendirilen özel bir dedektifti. Tüm araştırmalarına rağmen iki aydır atandığı görevi tamamlayamayan Ruella, ağır bir psikolojinin içine girmiş ve katilin kendisine gösterdiği tasvir yüzünden tüm duyguları bertaraf olmuştur. Özellikle aylardır yaptığı araştırmanın sonucunda kendisi için, özel bir tablo, sabah saatlerinde odasına gizlice asılmıştır. İşin asıl korkunç tarafı bir sonraki cinayetin adresi dedektif Ruella'nın evi olacaktır. +18 ögeler bulunmakla birlikte, kan, vahşet ve ağır psikoloji içermektedir. Tüm kurum ve kuruluşlar hayal ürünü olup, gerçeklikle hiçbir bağlantısı yoktur.

Karamsar, rüzgardan şikayet eder İyimser, değişmesini bekler Gerçekçi ise yelkenlerini ayarlar. #185 Mizah

Kaliteli bir hayat için... Kendin ol ve başarılı ol.

Tür: Gizem, fantastik🎭 Konusu: Yirmi yılda bir uğrayan Talanoa Tiyatrosu geldiğinde kasaba hiç de böyle şeylerin yaşanacağını ummuyordu. Gelişen birtakım olaylar felaket niteliğindeydi: nehir kızıla dönmüş, sık sık zelzeleler yaşanıyordu. Perlita ise tiyatronun her gün başladığı vakitte evindeki saatin durduğunu fark etmişti. Tüm bunlar tesadüf olabilir miydi? Bu yaşananlar Perlita'nın gözüne ne kadar felaket gibi görünse de tiyatro binasının ışıltılı görünümüne, dehşet verici açılışına kendini kaptırmıştı. Parıltılı oyun biletini alırken boş bir satır gördü, ondan dileğinin yazılması isteniyordu. O da yazdı. Kendi felaketini de bu şekilde yazdığını tahmin edememişti.

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.