"Öğretmen olmak için fazla gençsin." "Öyleyim." diye kısaca yanıtladı gözlerini düzenlediği evraklarından ayırmadan. "Soracağınız başka soru yoksa Bay Riddle... Ofisimden çıkın." Ama Riddle ofisten çıkmadı. Daha önce hiçbir öğretmen tarafından böyle terslenmemişti. Belki Dumbledore dışında. Ama bu yeni Karanlık Sanatlara Karşı Savunma profesörü oldukça ilgisini çekiyordu. Gençti, bilgiliydi. Riddle onu klasik biçimde ağına düşürememişti. Belki de tam da bu yüzden onu cezbediyordu. Ama daha ötesi... Bu genç kadın kesinlikle karanlık sanatları biliyordu. //PROFESÖR GRANGER\\ Daha karanlık bir Hogwarts. Daha manipülatif bir Tom. Daha nefretli bir Hermione. Tüm Hakları Saklıdır.

Annesi ve babası ayrılan Ela'nın babasının verdiği numaraya yolladığı nefret içerikli mesajlar, numaranın başkasına ait olduğunu fark edene kadar devam eder. Ancak numaranın babasına ait olmadığını öğrenen Ela hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanır.

Annesinin telefonunda dolanırken gördüğü bir fotoğrafla, annesinin gün arkadaşının torununu beğenip ona mesaj atan Defne, beklenmedik birisiyle karşılaşır. Argo içerir.

Odayı terk edemez. Onun odasını. Ve hepsi Ordu'nun suçu. Küçük bir odaya tıkılmış ve ona sadece Bulanık eşlik ediyorken, bir şeyler feda edilecek. Belki akıl sağlığı. Belki de değil. "İşte," dedi kız, tükürürcesine. "Artık senin kanın da kirli!" 081214 - 231022 Bu hikayenin sadece çevirisi bana aittir. Fikir ve karakterler JK Rowling'in, hikaye ise @bex-chan'in. Yani çevirisi dışında hikaye üzerinde herhangi bir hakkım yok. Hikayenin orijinali Wattpad'de değil, yazarın da bildiğim kadarıyla Wattpad hesabı yok; hikayeyi İngilizce olarak fanfiction.net'ten okuyabilirsiniz. İlginiz için teşekkürler! x https://www.fanfiction.net/s/6291747/1/Isolation • Loads of thanks to @bex-chan for giving me the permission to translate her brilliant story into Turkish! x

TAMAMLANMIŞTIR. Duygu; aynı apartmanda oturduğu, aynı okula gittiği, aynı servise bindiği Barış'a âşıktır. Hislerinin kalbini ele geçirmesine izin vermek istemediğinden kontrolü elinde tutmaya çalışır. Ancak bir gün platonik şekilde sevdiği Barış'ın ruh halinin kötüye gittiğini görmesiyle dayanamaz ve ona sahte bir hesaptan mesaj atar.

tamamlandi. "yormadan sevebilecek misin beni?" ihtimaller bitince şehirler terk edilirmiş. 16.03.25-12.4.25 #1 kurgu 22.3.25' #1 whatsapp 6.4.25' #1 sosyal medya 23.4.25'

Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi. Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi. Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi? İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri. Mumlar üfledim, dilekler diledim. Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim. Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim. 🏀 "Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?" "Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Gerçek ailesini 17 yaşında, büyük bir at çiftliğinde bulan Yeşim'in hikayesi...

"Sırf halk seni sevsin diye evlatlık bir çocuk alamazsın!" dedi bağırarak. Tony başını sallayarak onayladı. "Biliyorum ama aldım."