Beyazı siyahtan üstün görürsen çukurdan çıkamazsın. Zirvenin gözü üzerinizde , yükü ise omuzlarınızda! TABULARINIZI YIKIN! AYNI KURGULARI YENİDEN OKUMAKTAN BIKMADINIZ MI? Ensemde hissettiğim ılık nefes, tenimi kırbaçlayan rüzgara ait olmadığını tüm benliğime ulaştırırken bulunduğum farkındalığı anladığımda öylece kaldım. Bu temiz havadan bir kez daha faydalanmak için açılan dudaklarım, almak için hazırlandığı nefese kavuşamadan özlediği nefesle karşılaşmıştı. Gelmişti. Aşk her ruhta aynı mıdır?

Hayatı yalanlarla çevrili olan bir kız, Babasının ölümü yüzünden intikam oyunları oynayan motorcu bir genç, Ve olayların hiçbirisiyle alakası olmayan bir solist. Bu yolculuk sırasında neler olacak? Cehennemdeki mutluluğu mu seçecek, Yoksa Cennetteki mutsuzluğu mu?

"Güneş batmak üzereydi, ben bayıldığım yerden yeni yeni uyanıyordum. Göz kapaklarımı yorgunca kaldırıyor, kalkan yerden batan güneşin manzarasını görüyordum. Burnuma kurumuş kan kokusu sızıyordu, muhtemelen ağaca çarpmamla kafamın bir kısmı yarılmış, yarılan yerden akan sıcak kan yüzümün sol yarısını kaplamış, soğuyarak kurumuştu. Gözlerimi tam açarak; sol elimle kafamın sol tarafını yokladım. Uzamış saçlarımın diplerine dokunuyor acının kaynağını bulmaya çalışıyordum. Çok sürmedi bu arayış, akan kanın merkezi sol kaşımın iki santim üzeriymiş. Neyse ki kan akışı durmuş. Tüm bu olanlar bir tarafa aklımda bir soru!" "Neredesin Bella?"

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Sen hiç Türkiye'de bu kadar büyük bir felaket gördün mü? Ailenin,Arkadaşlarının hayatı senin elinde oldu mu? benim oldu..Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez.. ÖLÜM BAŞIMIZA GELEBİLECEK EN GÜZEL ŞEYDİ. =DURDURULDU=