Sesizliği bozan ayak patırtılarına aldırış etmeden inmeye başladı merdivenlerden aşağıya.Koşuşu kalp atışlarının hızlanmasına ve nefes alış verişinin düzensizleşmesine sebep oluyordu.Bu sefer yakalayacaktı onu.Yakalayacak ve anlam veremediği hareketlerinin sebebini öğrenecekti; Neden kendisinden kaçtığnı, yüzünü neden sakladığnı ve madem görünmek istemiyorsa o zaman neden bir gölge gibi kendini gösterip içine merak duygusu saldıktan sonra bir anda ortadan kaybolduğnu.Öfke heyecan ve merakın iç içe geçtiği duygu ikilemleriyle attı kendini bahçeye.İstemsizce kocaman açtığı gözleriyle etrafı pürdikkat ararken bir yandan da bahçede sağ sola koşuşturuyor onu bulmaya çalışıyordu.Amacına ulaşamayışıyla ümidini onun kaçıp bir yerlere saklandığı düşüncesine sığındırarak seslendi kendisini duyduğuna inanmak istediği çocuğa. -Uzak dur benden.Seni hayatımda istemiyorum! Ne kadar doğruydu bu söylediği söz kendisi de bilmiyordu. Gerçekten onu hayatında istemiyor muydu? Bir an ne söyleyeceğini bilmezken istemsizce bu sözcükler dökülmüştü sadece dudaklarından. 30.04.2017