Andreas Lubitz cierpiał na depresję. Zabił stu pięćdziesięciu ludzi włączając w to siebie. Mało? Rozpieprzył samolot wart dobre kilkaset tysięcy euro. Mało? Wylał kawę. Ale to nie jego wina.

[pierwsze rozdziały są słabe. jeśli chcecie się przekonać, czy warto czytać, rzućcie okiem na ostatnie rozdziały.] [za poprawę mam się zabrać... kiedyś] Drogi pamiętniczku, Natalya mnie nienawidzi. Natalya zrzuca na mnie całą winę. Natalya się nade mną znęca. Natalya ze mną nie rozmawia. Natalya udaje, że tak jest dobrze. Natalya płacze każdej nocy. Natalya myśli, że tego nie słyszę. Natalya chyba kogoś potrzebuje. Myślisz, że mógłbym być tym kimś? Nie chcę, żeby Natalya była smutna. aph; pamiętnik, zsrr, białoruś, łotwa

❝ Warszawo ma, o Warszawo ma. ❞ Ktoś powiedział kiedyś, że Warszawa to miasto ludzi, którzy jako jedyni pamiętają jeszcze, jak całować damę w wierzch dłoni. By nie zorientowała się, że kradniesz jej zegarek. Nie wiem, kto to powiedział, ale musiał być szalenie mądry i sam musiał mieszkać w tym cuchnącym mieście. × Mordechaj, Bursztyn, Towarzyszka i Wiarus хxх-wieczna Warszawa to miasto pełne brudu, parne, głośne, wielokulturowe, często bezczelne, jeszcze częściej wulgarne, ale najczęściej po prostu brzydkie. Każdy zna w niej swoje miejsce, a ona przydziela je od chwili urodzenia. Czasem odór znad Wisły miesza się z prostactwem Pragi i zawraca, by zaczadzić Śródmieście, gdzie na Patelni słowo WOJNA pada z ust każdego Warszawiaka. * [TO NIE JEST OPOWIADANIE O II WOJNIE ŚWIATOWEJ I SUPER DZIELNYCH HARCERZACH]