Kendine yabancı gelen bir sesle konuştu; " Beni kötü yetiştirdiler dostum! Güzeli ifade gücünden yoksun bıraktılar beni." Gözleri onunla aynı dünyaya bakıyor yanlızca kayıtsızlık görüyordu. Hiç gibiydi; ne yaptığını bilmeden kayıp gidiyordu hayatta. Anlatılmaz bir duyguydu bu. Onun dünyası amansızdı. İyi şeylerin hiçbiri bedava değildi. Sevgi bile... Herşeyin bedeli mutlaka ödenirdi. "Artık, konuşmaya hiç hakkım kalmadı gibi geliyor." diye fısıldadı. Başka birşey demedi. Hiçbir şey demeyişi bile farklıydı. Gece çok yavaş geldi, önce kokusu, sonra da karanlığı. Ölü buldu onu sabahın rüzgarı...

"Kurallar mı??" Yere bakarken pis pis sırıtıyordum. Kızlara hareket etmeleri için başımla işaret ettim. Giriş kapısına yaklaştığımız sırada çocuğun sesini tekrar duymamla durakladım. "Bu okulun kuralları var ve kim olursanız olun, bu beni ilgilendirmez. Herkes bu kurallara uymak zorunda." Benim duraklamamla kızlar da duraklamıştı. Geri döndüm ve çocuğun yanına yavaş adımlarla ilerledim. Kızlarda beni takip ediyordu. Çocuğa iyice yaklaşmıştım. Çocuğa doğru döndüm ve konuşmaya başladım. "Biz, bizden başkasının kurallarına uymayız. Eğer ki bizi kurallarınıza uymaya zorlarsanız işte o zaman kendi kurallarımıza göre oynarız ve bu sizin için hiç iyi olmaz." Tekrar hareketleneceğimiz sırada bir başkası konuşmaya dahil oldu. " Neymiş sizin şu kurallarınız??" "Birinci kural: Bu çeteye asla bulaşma..(!)" --- Ada, Pamira, Yankı ve Gece dört en yakın arkadaş Hepsi birbirinden farklı ama onlar daima birbirlerine bağlılar Peki bilinmeyen gerçekler ve büyük sırlar bu güzel arkadaşlığı bozabilir mi?