Ölümü hiç bilmezdim ben ... Taki o güne kadar herkes bayram olacağı için sevinirken ben yada bizim ailemiz çok mutsuzdu . Çünkü canımın bir parçası yoğum bakımdaydı . Onunla birlikte (anneannemle ) sanki bizde ölüme doğru gidiyoruz . Biz bayramlıklarımızı almış mutlu bir bayramı hayal ederken ... Ananemin hastalandığını öğrenmiştik ... Her gece Kur'an okuyor dua ediyorduk... Yani o Ramazan Bayramı bizim için çok kötü geçti. Hâlâ inanmıyorum bizi bırakıp gittiğine ...Biz mışıl mışıl uyurken o gitmişti . Bizi bırakmıştı ... Biz yani torunları iyileşeceği umudundaydık...Kimse inanmadı ... Iyi ki de inanmamışlar ... O gece biz nedense çok büyük bir mutlulukla uyumuştuk ... Gece saat 05.00 civarı ağlama sesiyle uyandım . İyi ki de uyanmışım.Sobanın kenarında büyükbabam ağlıyordu ( ben büyükbabamın ağlamasına dayanamam) hemen yanına gidip ne olduğunu sordum . Bana - Canımın içi gitti yavrum , dedi Önce şaka dedim - Keşke şaka olsaydı , dedi Ama değilmiş..

Kahraman Tazeoğlun'un Bukre kitabından alıntılar....

Gurura Mı Yenileceksin,Yoksa Aşka Mi?