Küçük yaştan Eroğlu konağında yaşayan Güneşin tek hayali Harun Eroğlu olmuştur yıllarca. Bir gün kader onun yüzüne güler ve bu hayalini gerçek kılar. Eroğlu konağına gelin gider...Ama her şey hayalettiği gibi değildir.

Katıla katıla, canım çıka çıka güldüm. Yaş geldi gözümden onu bile silmedim. "Yaralanmış," karnımı tutmaya başlarken soluğum kesilecek gibi olduğunda öksürüklerimin arasından yine gülmeye devam ettim. "Yaralanmışsın. Bak! Bak hâline, bak halimize. Kangren oldun sen bana kangren." Göz yaşım günlerdir kaşıdığım yara yaptığım yüzümün hücrelerini yaka dururken hiçbir yaşın ne izini ne bıraktığı hissi silmeye çalıştım. Yaralarıma denk düşen yaşlarımla, " Zarar veriyoruz birbirimize. Bak, bak evin hâline Efkan. Odasına giremiyorum onun. Bebeğimiz öldü bizim. Gir odasına," kolundan tutup kaldırmak için hamle yapacağım sırada yarasından sızan kanla durdum. Başım sağa sola sendelerken, koridorun sonunda kalan odaya gözümün ucuyla bakıp "Senin aldığın patiği kaybettim Efkan, hani Beşiktaşlı olan varya onu da bulamıyorum." Sessiz çıkan fısıltımla yüzüme baktı. Bakışı yetmezmiş gibi titrek bir iç çekişiyle koca dağların arasında kalan kalbimi kurtarmak ister gibiyken, o bana böyle acıyla bakarken ben ona acımadım. " Dokunamıyorum kıyafetlerine." Sargılı olan omuz başına tekrardan bakıp, "Keşke o öleceğine senin ölün gelseydi eve." Beynim dediklerimi sonradan algılar gibi bedenim irkilirken dudakları kıvrıldı. Başını ağır ağır salladı. Tövbe Allah'ım, tövbe...

Beni seven tek insan oldu. Benim masum kalbim tek onu görürmüydü. Peki araf beni bırakırmıydı.

Kafanızda kurguladığınız hayaller gerçek olsa ne yapardınız? Sanal bir ilişkiye ne kadar dokunabilirsiniz? "Neden benimle uyuyorsun?" "Çünkü hiç bir çıkarım yok" Birine kilometrelerce uzakken, bir o kadar yakın olunabileceğini o gün anladım. Bunu kelimelere dökemem ama hissediyorum. * Her insanın iki yüzü var; günün gecesi, ayın güneşi. Her kalbin iki canı var, biri teninde atar biri ruhunda. Her gözün iki rengi var biri siyah biri beyaz. Zıt göründükleri kadar da yakın birbirine, muhtaç. Bu hikayeyi seveceksiniz. Çünkü her kötülüğün bir sebebi var.

Hayat benim elime bir ip vermişti. İlk başlarda bu ip herkesle aynıydı. Sade renkten oluşan ve aynı kalınlıkta bir ip. Büyüdükçe farklılıklar oluşmaya başladı. İp ellerimden kaydı , ve beni de beraberinde sürükledi. Rengi soldu. Daha açık tona büründü. Kalınlığı yavaş yavaş inceldi. Biraz daha büyüdüm . Acı ve bunu bana yapanlara duyduğum nefret içimdeki görünmez ipi ateşledi. Cayır cayır! Kimseye hissettirmeden alev aldı. Bir vakitten sonra beni de kendiyle beraber cehennemin en Dipsiz ve karanlık kuyusuna attı. Etrafımda ki lavların sıcaklığıyla insanlara duyduğum duygular Köreldi. Gittiğim her mekanda şeytan'ın varisi diye çağırıldım. Kulaklarımın aşina olduğu Bu kelime benliğime işledi. Öyle davranmaya başladım. Acımasız, sert, nefret dolu! Bir gün bir kız girdi hayatıma. Arabanın önünde ölüme kafa tutan salak bir kız çocuğu. O kız bütün tabularımı yıkmıştı. Tek tek,ne kadar insanlarla arama ördüğüm duvar varsa hiç acımadan yıkmıştı. " bu hikayede umut yoktu, umut sanıldığı gibi beyaz değildi. Umudun rengi kırmızıydı, kanın rengiydi çünkü umut kan ve ölümden başka bir şey getirmiyordu. " " ben beyaz değildim ki ben siyahtım. O ise hayatıma renk katan siyahtı. Siyahla siyah buluşunca ortaya öyle bir renk cümbüşü çıkıyordu ki , işte ben bunu sevmiştim Siyahıma siyah katan o siyahı sevmiştim " Kapak için çok teşekkür ederim 😍 Genç kız edebiyatı #209 12.09.17 Genç kız edebiyatı #85 13.09.17 Genç kız edebiyatı #44 30.09.17 Başlangıç Tarihi : 23.08.2015

Karanlık bir adama doğan ışık, karanlık adamın merhameti ve her şeye rağmen karanlık adamın en koyu tarafının hikayesi. Tamamen hayal ürünüdür* Beni öldürmeye kararlı Pars'a baktım. Soğuk bir şekilde bana bakan gözlerinde merhamet aradım ama en ufak bir iz bile yoktu. Son bir güçle seslendim. '' Lütfen beni öldürme '' Pars daha dikkatle bana baktı. Gözlerinde ki ifade hala aynı derece soğuktu. Ürkütücü bir biçimde soğuktu. Yavaş ve sakince oturduğum koltuğun önüne geldi. Yerde diz çöküp bir eliyle bağlı olan elimi tutarken üstüme eğildi. Soğuk demir tenimle temas ederken boğazıma bıçak dayadığını anlamıştım. Nefes alış verişim hızlanmış, bütün bedenim korkuyla kaplanmıştı. '' Bugün burada acısız bir şekilde ölmediğin için pişman olacaksın! Inan bu söylediğim çok yakında olacak. ''

Annesinin doğumda öldüğünü sanan Hira peşine düşen sapığından kurtulmak için rol yaptığı çocuğa aşık oldu. Hayattaki tek öncelikleri bira, uyku ve kadınlar olan Barış hayatındaki tek masum şeye aşık oldu. Yaşanmışlıklar, anılar, dostluklar, verilen sözler ve hayaller... Tüm bunların birer yalan olduğunu öğrendiğinizde siz yine sevdiğiniz adama gider miydiniz?

Bir kız düşünün. Çaresiz ve aç. Bir mafya düşünün. Acımasız ve sert. Bir amaç uğruna bir araya geldiler, fakat bazı beklenmedik olaylar sonucu bir süre sonra amacın hiçbir önemi kalmadı. Sadece onlar kaldı. İkisi. Zeynep ve Kerem.

#Gençkurgu da 1. - 07.03.2017 Ölüm; dört harf, iki hece, içinde sayısız anlam ve acı besleyen, ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli olmayan bir olay. Küçük yaşta gözlerinin önünde ailesi katledilen ve bu nedenle hayata siyah bakan Aras Karahanlı ile, çocukken annesini kaybeden ve babası tarafından terk edilen Eylül Avcı'nın yolları bir gece tesadüfen kesiştiğinde, ikisi de başlarına geleceklerden bihaberdi. Aşk, bazen hiç ummadık bir zamanda, olmayacak kişiyle doğar ve bütünleşir. Peki, ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış iki genç insanın nasır tutmuş kalpleri, birbirine bağlanabilir mi?

Sadece ablasına düğün hediyesi almak istemişti çünkü "ablası evleniyordu" hemde bir mafyanın korumasi ile... Peki bu mafya yeraltının en karanlık mafyasıysa ve kafası beladan kurtulmuyorsa... Çisem ve Batur'un hikayesi (belki klişe gelebilir ama ben değişik olabileceğine inaniyorum :D) Gns1905