"... - Muszę coś zrobić -powiedziała odrywając się od niego ale łapiąc go za rękę i ciągnąc. Podniosła z ziemi pamiętnik i stanęła razem z Josephem na brzegu, tuż pod mostem gdzie płynęła malutka rzeczka. Dziewczyna najpierw spojrzała w oczy chłopaka a potem biorąc głęboki wdech zamachnęła się i rzuciła pamiętnik do wody. Rzecz od razu opadła na dno pozostawiając po sobie jedynie kilka bąbelków. - Dlaczego to zrobiłaś? -zapytał zdziwiony. W końcu miała tam dużo ważnych notatek. - W pierwszym wpisie napisałam, że będzie to "pamiętnik samobójczyni", a ja już nią nie jestem i nigdy nie będę. Znalazłam to jedno światełko w ciemności, w której byłam. Wyprowadziło mnie ono na prostą. Oświetliło drogę do szczęśliwego życia. I jeżeli umrę tylko i wyłącznie gdy moje światełko zgaśnie. Wtedy ja też zgasnę. - Będę świecił dla ciebie najdłużej jak tylko mogę, jeśli ty będziesz świeciła dla mnie- odparł patrząc głęboko w jej oczy. - Kocham cię Joseph -szepnęła zbliżając się do niego. - Kocham cię Nessie -odpowiedział złączając ich usta w najczulszym na świecie pocałunku. ..." Kontynuacja opowiadania pt. "Pamiętnik samobójczyni"

Część druga opowiadania; „ZŁAMALIŚMY ZASADY". Nie miałam pojęcia czy sobie bez Ciebie poradzę. Nie miałam pojęcia czy nie umrę z tęsknoty po Twoim odejściu. Nie miałam pojęcia gdzie jesteś i co robisz. Nie miałam pojęcia czy jesteś szczęśliwy. Nie miałam pojęcia czy jeszcze o mnie pamiętasz. Nie miałam pojęcia czy jeszcze mnie kochasz i czy w ogóle żyjesz. Nie byłam pewna prawie niczego. Ale wiedziałam jedno: kochałam Cię na tyle mocno, że pozwoliłam Ci odejść. [Fikcja literacka: placówki, miejsca oraz ich położenia geograficzne nie pokrywające się z informacjami rzeczywistymi]

- Masz zajebisty tyłek, skarbie. - A Twoja twarz kiedyś ryła beton?

To powoli zżera mój umysł- kawałek po kawałku. Wspomnienia zaczynają się mieszać. Powoli zamazują się... Jak sen, zaraz po przebudzeniu. Tracę poczucie czasu. Nie czuję co wydarzyło się najpierw, a co potem. Teraz w mojej głowie wszystko dzieje się jednocześnie. Jakbym oglądała ten sam film- w kółko i w kółko i w kółko ten sam. Ciąg obrazów pozbawiony sensu. Od paru tygodni cały czas piszę. Próbuję przelać swoje życie na papier. Jeśli je zapomnę- kartki będą pamiętać. "Głęboki oddech: Przebudzenie" jest istotną kontynuacją pierwszej części FF pt. "Głęboki oddech", którą znajdziecie w moich pracach. © 2014, vishette Wszelkie prawa zastrzeżone. Opowiadanie objęte jest prawem autorskim. Kopiowanie zabronione.

Weź głębo­ki od­dech. Wsłuchaj się w rytm bi­cia Twe­go ser­ca. Poczuj, jak przez Two­je ciało przechodzą dreszcze niepo­koju. Już nie wiesz, czy to kim jes­teś, poz­wo­li Ci od­czuć praw­dzi­we szczęście. Czu­jesz się tak, jak gdy­by Twój po­ciąg do ra­ju właśnie przed Tobą uciekł... © 2014, vishette Wszelkie prawa zastrzeżone. Opowiadanie objęte jest prawem autorskim. Kopiowanie zabronione.

Maja od zawsze podąża za marzeniami, do których spełnienia nieustannie dąży. Young Stars Camp wydaje się ogromną szansą, z której dziewczyna ma zamiar skorzystać. Czy poznanie uzdolnionego chłopaka, do którego wzdycha tysiące dziewczyn, zmieni coś w jej życiu?

„(..)Przeniosłam wzrok na panią Hemmings, która teraz uśmiechała się do mnie, doskonale zdając sobie sprawę, że nie potrafiłabym odmówić dziewczynce. - No, dobrze - powiedziałam niepewnie, zagryzając wargę. - Zostanę opiekunką Molly. Molly Hemmings." „(..)Nie byłam osobą popularną i lubianą w liceum. Pewnie ze względu na to, że zamiast imprezować wolałam wieczorami poczytać książki, najchętniej związane z biologią bądź chemią lub po prostu pooglądać filmy, a najczęściej komedie romantyczne, żeby móc przeżyć tą prawdziwą miłość chociaż na ekranie.(..)" „(..)Stanęłam na palcach, kładąc dłonie na jego policzkach, które nieco mnie drapały przez dwudniowy zarost i wpatrując się w jego oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Pochylił się do mnie tak, że nasze twarze i usta dzieliły zaledwie milimetry. Serce dudniło mi w piersi, a gdzieś z tyłu głowy pojawiały się wszelkie obawy, które skutecznie ignorowałam. Przymknęłam na moment powieki, napawając się tą chwilą i powoli zjeżdżając jedną dłonią na jego klatkę piersiową. Część mnie chyba nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on. (..)"

-Myślałam, że jesteś inny... -Jestem inny - przerwa mi, zanim kończę zdanie. -Ach, no tak - mamroczę. - Ty jesteś znacznie gorszy. Kontynuacja "Different"