Elizabeth od zawsze kochała sztukę. Odnajdywała w niej swoją własną, zupełnie odległą od szarej codzienności, rzeczywistość. Zawsze jednak tworząc, miała wrażenie, że brakuje jej kogoś na kim mogłaby się wzorować. Idealnego przykładu inspirującego artysty, z wrażliwą duszą i głową pełną pomysłów. Mentora, który poprowadziłby ją przez zagadkowy świat sztuki. Nie podejrzewała nawet, że zostawiając w oddali Florydę i nieszanujących jej pasję rodziców, trafi do najbardziej inspirującego miasta na świecie, w którym na każdym kroku natknąć się może na inny rodzaj człowieka. Miejsce to, objawi się przed nią cudownymi barwami, dobrym winem i kimś, kto być może stanie się przykładem idealnego artysty, o którym marzyła przez całe swoje życie. W jaki sposób Elizabeth odnajdzie się w nowym, obcym dla niej świecie? Jak bardzo cały jej światopogląd zmieni człowiek, który mógłby wydawać się kimś zupełnie zwyczajnym? http://youaresoart-deco.tumblr.com/

"They say I've lost my head. Can you see it?" Przechodzi proces pisania od nowa. Przepraszam za wszelkie trudności.

Miłość potrafi być bardzo skomplikowana. Małe miasteczko w Anglii - Bishop's Stortford to w nim mieszkają Agnes Joseph i Matty Healy. Ich matki są przyjaciółkami od lat jednak oni nigdy dobrze się nie poznali. Sytuacja ulega zmianie w jeden wieczór... I don't want your body But I hate to think about you with somebody else Our love has gone cold You're intertwining your soul with somebody else

w której Luke zmuszony zostaje do opieki nad swoją byłą dziewczyną, która jest znacznie bardziej wkurzająca niż zapamiętał. ⓒ twentyonecoldplay; 2016

To one były naiwne, nigdy nie dręczyły mnie wyrzuty sumienia, praca jak praca, aż do tej pory. FF Jesse Rutherford Coś totalnie innego

'ucieknij(my)' napisane różowym długopisem na ławce szkolnej. © smil3x - 2015

This isn't just music, but a meaning of my life. A story that I want to tell. ~ Jesse Rutherford

Wyjechałem, bo chciałem pomagać. Wyjechałem, by otworzyć się przed innymi i ochronić niewinnych ludzi, oskarżonych o najgorsze zbrodnie. Czasem jednak nastaje moment, w którym jesteśmy zbyt pewni siebie, a każdy kolejny ruch zdaje się prowadzić do katastrofy. Byłem młodym, odważnym prawnikiem z pasją. Byłem. Wszystko zmieniło się jednego dnia. To miała być zwykła, niezbyt poważna, codzienna sprawa. Ale nie była codzienna. Bo gdy tylko otworzyłem drzwi zobaczyłem Jego.

- Powiedz mi. Wytłumacz, jak daleko musisz jeszcze spaść, żeby odbić się od tego pieprzonego dna? - Nie wiem, nie widzę, bo wszystko mi zasłaniasz. ************************ - Żartujesz sobie, prawda? - spytałam, nie mogąc uwierzyć w to co widzę. - A wyglądam, jakbym żartował? - burknął obojętnie. - Tak w ogóle to cześć, czy coś... Szybkim krokiem pokonałam odległość która nas dzieliła, a kiedy byłam już dostatecznie blisko, ignorując protesty zabrałam mu papierosa z pomiędzy zębów. - Masz zapalenie płuc. - miałam wrażenie że mówię mu to po raz dziesiąty, a on wciąż tego nie rozumiał. Parsknął śmiechem i pokręcił głową a ja zaciągnęłam się jego do połowy wypalonym papierosem, jednak kiedy tylko poczułam tandetny smak, skrzywiłam się i splunęłam pod moje stopy. - Naprawdę palisz taki szajs? - Przecież to nie moje. Jestem dobry, ale nie aż tak, żeby przemycać szlugi do szpitala. - To skądżeś to wziął? - Znalazłem na ulicy. - wzruszył ramionami.