#1 w Harry Potter 03.03.19 #43 w Fanfiction 04.08.19 #70 w Fanfiction 09.02.19 #90 w Fanfiction 15.01.17 "- Co z tego będę miała? - nie dawałam za wygraną. - Satysfakcję z pomocy najgorszemu, tlenionemu ślizgonowi w tej szkole - odparł. - Pomogę Ci - rzuciłam z niechęcią. - I robię to tylko dlatego, że ta satysfakcja mnie nie do końca zadowala i potem pomyślę nad czymś ciekawszym. " Oboje są tacy sami, przyzwyczajeni do zakładania przed publiką maski pewności siebie, władzy i wyższości. Gdy te przypadkiem opadną, wszystkie ich wątpliwości i słabości wyjdą na jaw. Może się okazać, że Książę Slytherinu nigdy nie czuł wyższości i zawsze był poniżany, a najodważniejsza dziewczyna jaką znał cały czas żyje w strachu. Co wyniknie ze współpracy dwójki ludzi, którzy powoli rozszyfrowują siebie nawzajem? Dowiecie się, gdy zapadnie zmrok.

Rok 1987. W Hogwarcie ma się odbyć prestiżowy konkurs z eliksirów, czyli MIĘDZYSZKOLNA POTYCZKA O ZŁOTY KOCIOŁEK. Wśród szóstki zakwalifikowanych uczniów Hogwartu murowanym kandydatem był siedemnastoletni Gryfon Gregory Willson. Jednak na skutek przykrego incydentu chłopak nie jest w stanie w nim wystąpić. Pozostała piątka, to prawdziwa plejada osobliwości. Uczulona na wodę EVANGELINE POTTER, która uparcie twierdzi, że jej nazwisko to tylko zbieg okoliczności, zaczytana w magicznych erotykach MARINA BLAU, zawsze przygotowany ALBERT WALKER ze swoją nieznośną manią poprawiania okularów, zafascynowana Ameryką BEATRICE DOYLE, która przeżywa kryzys tożsamości i BILL WEASLEY, który mimo swej urody nie radzi sobie w kontaktach z dziewczynami. Piecze nad poczynaniami tej barwnej piątki musi sprawować nie kto inny jak młody nauczyciel eliksirów SEVERUS SNAPE, który wdzięczny jest losowi, że przetrwał na stanowisku już siedem lat i nie musi mijać na korytarzach kolegów ze szkolnej ławki. Opowiadanie zajęło drugie miejsce w konkursie "Tylko nie Fanfiction!" organizowanym przez @Chwila_Moment

|Severus Snape x OC| Starała się być dobrą kobietą, jednak bezustannie oddawała się gwałtownym emocjom, które zawsze prowadziły ją do zguby... "- Trochę o tobie słyszałam - rzuciła, przyglądając mu się uważnie. Prychnął. - Więc co myślisz? - zapytał prowokacyjnie, głosem pełnym kpiny. - Spodziewałam się czegoś innego."