hadi kahvenizi alın kulakliginizi takın rahat koltugunuza oturun. Birbirinden güzel bu sözlerle kendinizden geçmeye duygularinizi bu sözlerle bi anlama kavuşturmaya başlayın

Platon: "Felsefe merakla başlar" der...

"Bazı tecrübelerin gözü kördür. Hisse alabilmek için hâdisenin cereyan etmesi gerekir!.."

İnsanlar, şimdiyi yaşarlar. Geçmişi ise araştırıp okudukları kitaplardan bilirler. Peki geleceği? Doğduğu ilk andan itibaren farklılığını belli eden bir bebek olmuştu Kimya. Bazı şeyleri görebiliyordu. Ama gördükleri kimi zaman onu delirtiyor. Kimi zaman işini yarıyordu. Bu garipliği onun bütün hayatının yönünü yüz seksen derece değiştirmiş. Ve o kendi hayatının bir daha asla diğer insanların ki gibi olamayacağını biliyordu.

"Gitme Bu Şehirden"? Bu kocaman şehirde adının geçtiği her duvarda yürüdüğümüz her sokakta senden kalan izler var. Beni bu şehirde sensiz bırakma , bana bu şehri sen sevdirdin sensiz yaşatma ? Bu şehirde yıkık evler var bu şehirde her sokakta aşktan mahrum kalan sevgisiz yaşayan insanlar var. Beni bu kocaman şehirde aşksız sevgisiz bırakma. Sen Bu Şehirde Güzelsin Bu Şehri Sensiz Daraltma. "Gecelerce yokluğuna ağladım ben Gelip sarılamadığım varlığına yandı icim" Bu kitap umutlardan sonu hiç gelmeyen hayallerden, kaldıramadımız darbelerden. Beklemekle gecen ömrümüzden . Elbet bir gün gelir diye yolunu gözlemekten . Yorulan, acı çeken veya gücü kalmayan herkese iyi gelecektir ? Not: Ay'ın tutulduğu gecenin sonunda bile güneş doğuyorsa umut hep var demektir.