ÇANAKKALE GEÇİLMEZ! Bundan tam yüz yıl önce. Yıl:1915... Seferberlik zamanı. Hükümet Helbılos köyüne geliyor. Yaşı yeten her erkeği seferberliğe götürüyor. Derken sıra dedeme geliyor.Adı: Hemzıkanların Ali. Ali sarışın yeşil gözlü pırıl pırıl bir yiğit. Daha askere gitmeden küçük yaşta evlendirilmiş ve dört çocuğu var. Çocuklarının adı Sefer, Hasan, Abdullah ve Horihan. Hükümetin askerleri Ali'yi tutup askere götürüyorlar. Ali'nin bir ablası var. Adı İsmihan. İsmihan minik Sefer' i sırtlayıp Ali'ye götürüyor. Oğluyla vedalaşsın diye. Hükümet kızıyor.Ali'yi itekliyor. Ali dikenlerin üzerine düşüyor : -Hele hadi, yürü yürü! Siz ölüme gidiyorsunuz. Oğlunu artık görmeyiver. Aliyi tutup seferberliğe götürüyorlar. Çanakkale 'ye.Orada yedi düvelle savaşıyorlar. Açlık kıtlık ve savaş! Ali'nin bir arkadaşı var. O da Helbıloslu. Adı: İbrahimlerin Hacı'sı. Ali'ye diyor ki: -Ali gel ulan biz bu savaştan kaçalım. Bu savaşta ölüp gideceğiz. Ali: asla! Ben savaşı bırakıp kaçmam. Biz namusumuz içi

Aşk! Üzerine kaç şairin şizofren damgası yediği bilinmeyen çok acıklı bir denklem!