Please, shut up and just hear me out!

Poetry and Prose.

"Sync. That rude lady."

"That girl with pink hair, I met her under the pouring rain."

"Who's your President?" They frowned, "Sincovel."

Kahit kaunti, kahit hindi totoo.. basta meron.. basta sinabi mo mahal mo ako. Maniniwala ako, tatanggapin ko. Mahal kita, 'yun lang 'yun. Mahal mo ako, pero hindi totoo. Masakit? Oo masakit. Sobra. Pero anong magagawa ko? Pilitin kong mahalin mo ako? Mahalin ng totoo? Mahalin ng todo-todo? Katulad ng pagmamahal ko sayo? Ang isang babaeng katulad ko.. ay napakaimposible.. napakaimposibleng mahulog sa isang lalakeng kagaya mo.. hindi naman kita type, ayaw ko sa ugali mo. Oo pogi ka pero gago ka. Bakit ako nahulog sayo? Bakit ako na-inlove sa taong katulad mo? Bakit ako napamahal sayo?

Masama bang humiling na mahalin ka pabalik ng taong mahal mo? Masama bang humiling na may matanggap kang kapalit sa pagmamahal na ibinibigay mo? Masama na nga ba talagang umibig? Tila bakit parang sakit na lamang ang laging kapalit? Tila bakit kalungkutan nalang ang laging nararamdaman ko kapag ako'y umiibig? Kasalanan na nga ba talagang umibig? Bakit.. ganito kadaya ang tadhana? Pag-ibig, tila parusang sakit nalang palagi ang iyong ibinibigay na kabayaran sa kabila ng lahat ng pag-iibigang nagaganap.. Madayang tadhana, pakiusap.. hiling ko'y iyong pansinin.. hiling ko'y.. iyong tuparin.

"I've always wanted to ask you this, Night." She said, smiling at me. "Why.. why not me?" I never thought one question could leave me speechless.

Idadaan natin sa tula, sa simpleng tula, sa maikli o mahabang tula, marami mang saknong at taludtod, bwisit bahala na.

A petite young woman with black short hair, emotionless face and cold blue eyes. Hysemi, a mystery to everyone. A sketch pad always on her hand. A sketch pad that holds a big part of her. No one knows her past. No one knows her background. In short, nobody knows her except for her name. "They only know my name. They don't know me."