''Gitmek zorundasın''dedi genç kadın. Bir zamanlar hayatının bir parçası olduğunu düşündüğü adam aslında hayatının ta kendisi oluvermişti. Çabuk alışıp çapuk veda etmek,merhaba demeden hoşçakal demek ona o kadar zor geliyordu ki. Sanki birisi kalbini yerinden sökmeye çalışıyordu. Onunla aynı hisleri paylaşan adam,genç kadının bu sözü üzerine gözlerinden düşen bir damlaya engel olamamıştı. Aşık olduğu o yeşil gözlere baktı adam. Derin bir iç çekti ve sessizce fısıldadı. ''Ama artık sensiz yapamıyorum''

Bir varoluş hikâyesi... Günlüklerden günümüze ulaşan... Sahip olduklarınız size yetmiyor mu? Öyleyse sizi kendi hikâyeme davet ediyorum. Belki de şükretmeniz gereken bir hayata sahipsinizdir. Yanımda olmanıza ihtiyacım var ☁️ Herkes gibi benim de bir hikâyem var ama biraz farklı sanki... Çocukluğum bulutlara olan aşkımla geçti, gençliğim de öyle ve şimdi ben hâlâ bulutlara aşık bir adamım... Belki de buluttan bir adamım. Kimsenin sevmediği, kimsenin yanında istemediği bir adam. Tükenmiş, çaresiz ve aptal. Evet aptalım. İnsanın kendini aptal hissettiği anlar olur. Ben o anları pek sık bir şekilde yaşıyorum. Kalbim buluttan çünkü ve her kırıldığında utanmadan döküyor yağmurlarını... Sonra bir gökkuşağı çıkıyor ortaya ve ben ona aşık oluyorum. Artık ağlamadan onu göremem. Bu da böyle bir masal işte. Bulutlarımdan yaşlar düşer ve güneş doğar ansızın sonrası sen... Bembeyaz bir bulutun hayatına renk katarsın ama kalır mısın benimle? Bilmiyorum. Aptal bir aşık gibiyim, yeri belirsiz bir bulut gibiyim... Ben buluttan bir adamım, peki sen? Sen, ben ağlamadan gökkuşağı olabilir misin?

Ben tam anlamıyla şansı hiç olmayan bir prensesim. Özgürlük isteyen ama hep tam "özgürüm" dediğim anda başına türlü belalar gelen şu bahtsız lardan biriyim işte. Hayatta hiç aklımın ucuna bile gelmeyecek o kadar şeyler yaşadım ki, o kadar zorluklar yaşadım, bilmediğim görmediğim yerlerde başıbozuklar gibi gezip bana sataşan kötüler le savaştım ama kimse benim için en önemli olan iki şeyimi alamadı, özgürlüğümü ve cesaretimi. Benim adım cesur ve sonsuza kadar da bu adımla anılacağım.

Rüyalara inanmazdım, Genellikle beni ağlatırlar, Sevdiğim insanlar teker teker azalırken, Sen girdin hayatıma havaalanında, Ünlüydün bu ilişki olamaz dediler, Şimdi ise şuan evet EVET RÜYALARA INANIYORUM...

Ajanların bu seferki görevleri kolaydır,yani onlara göre kolaydır... Birkaç çocuğun yaptığı dağınıklığı toplamaları gerekiyordur... Onlar bu görevi ne kadar küçümselerlerse onlar için hiç bitmeyecek bir kabus olacaktır...

Bir şarkı mı? Yoksa yaşam stili???

Benden ne istiyorsunuz... Benim üniversite sınavım var!

Sizi surukleyecek bir siir kitabi