Her şey 9 yaşımdayken başladı. Son mutlu günümdü arkadaşlarımla koşup oynadığım o gün. Eğer annem seslendiğinde gitseydim bir kavgaya şahit olmayacak ve korkudan koşarken düşüp köpek dışkısına bulaşmayacaktım. Tüm üstüm, ellerim... belki yüzümde de vardı tam bakamadım o an. Eve gittiğimde annemin bakışları, babamın burnunu tutup kendini evden dışarı atması hâlâ aklımda. Serap küçük olmasa camdan atlardı her halde.

Hayat bazen beyazın saflığında takılı kalan hayaller, düşüncelerse siyahın karanlık girdabına misafir olmuş gibi. Bazıları mavinin özgürlüğüyle gök yüzünde kanat çırparken, bazıları lacivertin sonsuzluğunda kaybediyor. Yeşil huzur rüzgarını ruhumuza üflerken, sarı neşe katıyor geçen zamandan bir kaç dakika çalarak. Sıradan yaşamımıza kırmızının canlılığını eklerken, habersiz kalıyoruz siyahla beyaz arasında karışıp griye dönen sokakların masum hayatından. Sadece bir defa başını kaldır gerçekte güzel renklerle parlayan kalpleri duymaktan öteye geç, onları gör. Gör ki, kaybettiğimiz güvenin, sevginin yerini boş umutlarla değil, bizi ayakta tutabilecek şeylerle doldura bilelim. Onları gör ki kendimizde başlayan saygının, sevginin unvanında hata yapmayalım. Ama önce kendi rengini görmen gerek, sevdiğin değil ait olduğun renk önemli, yoksa etrafın siyah beyaz görüntüden başka bir şey olmaz.

Üç farklı şehir, üç farklı insan. Görmeden, dokunmadan tanışan kalpler... Çay içmeden günü geçmeyen, incelikten uzak, erkeklere kafa göz, tekme tokat dalacak kadar kaba Miray Demir. Hayatının %70'i kitapların sayfaları arasında geçen, okulun inek öğrencilerinden biri, mahkeme duvarı kadar sert yüzlü Asena Aladağ. Utanmaktan uzaylılara benzeyecek kadar kızaran, aşktan anlamayan, dilinden çok kalemi konuşan Neslişah Türksoy. Ve gecelere taşınan, mesafelere sığmayan hayallerin geçtiği yollar... Miray: Pardon, yazar hanım ablacığım, hazır el atmışken benim kabadayılığın cep kitabının ilk cümlesini yazmama yardım etsene. Asena: Bana da yeni kitap yazar mısın? Kitaplığımda yenisi yok. Neslişah: Saklanacak fare deliği bulur musun bana da? Utanınca kızardığımı kimse görmesin.

Bu kitapta afilli yazılar ve afilli sözler var. Kesinlikle okumalısınız. Söz ve yazı okumaktan hoşlananları buraya bekliyorum.

Türk Edebiyatının En Büyük Şairlerinden Biri. 'NECİP FAZIL.' İlk 30 yıllık Hayatını Çöplük Olarak Değerlendiren Bir Şair. Daha sonra Nakşibend Tarikatının İmamı Abdülhakim Arvasi ile Tanışıp Kendini Daha Çok Tasavvufa Yönlendirmiştir. Arkadaşlar okuduysanız lütfen beğeniyorum. Yorumlarınızı eksik etmeyin.

Çevremiz deki renkler mi yansır içimize, yoksa kişi bürünmek istediği renge mi dönüşür? Günlerini sadece siyah ve kırmızı içinde geçiren birine ne kadar anlatabilirsiniz ki beyazı ? Kanla yazılan bir defter, kana karışmış çizimler.