"Hiçbir zaman masallardaki aşkların gerçek olacağına inanmazdım ama biri bunu bana inandırdı. Tam da tutunacak bir dal ararken bu inandığım şeyin gerçek olmadığını anladım. Zaten buna inanmamıştım ki inanmak istemiştim. Tutunacak bir dal bulamadım. İçimde kayboldum. Kendime gelsem ne olacaktı ki hayattan soyutlanmıştım. Kendime gelsem her şey eskide kalan güzel günlerdeki gibi olacak mıydı? Ölseydim fark eden olur muydu? Hayattan soyutlanan birinin öldüğü fark edilir miydi? Bütün bunlardan öte kendi kaderimi kendim yazmıştım. Hislerimin kuvvetli olduğunu söylerlerdi bana, inanmazdım. Herkes haklıymış çünkü kaderimi hissederek yazmıştım. Asıl merak ettiğim hepsi gerçekleşecek miydi? " ILIK Şu sözü unutmazsanız sevinirim: "Kaybedecek bir şeyinin olmadığını düşündüğünü anda bile kaybedecek bir şeyin vardır."

'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?