"Μετά από όλα αυτά δηλαδή, νομίζεις ότι θα σε αφήσω έτσι;"λέει και νιώθω τα πράσινα μάτια του να με καρφώνουν. "Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο και για τους δύο μας.. Να ξεχάσουμε και οι δύο ο,τι έγινε τους τελευταίους μήνες μεταξύ μας και να συνεχίσουμε τις ζωές μας." Απαντώ όσο πιο πειστικά μπορώ και κοιτάζω το πάτωμα για να αποφύγω την οπτική επαφή μαζί του. Νιώθω το χέρι του να ακουμπάει το σαγόνι μου και με μια κίνηση σήκωσε το κεφάλι μου ώστε να τον κοιτάζω. Οι ματιές μας κλειδωνονται και το πρόσωπο του έχει έρθει σε απόσταση αναπνοής με το δικό μου. "Πίστευα ότι η ζωή μου ήταν ο,τι καλύτερο θα μπορούσα να ζητήσω. Και μετά ήρθες εσύ και τα ανετρεψες όλα. Για αυτό δεν σε αφηνω και στα αρχιδια μου τι πιστεύεις εσύ. Τόσο απλά." Χαμογελάει και με μια κίνηση μηδενισε την απόσταση μεταξύ μας και ένωσε τα χείλη μας. [ #3 in Teen Fiction✔]

«Μην με ακουμπάς! Με αηδιάζεις!» είπα και απομακρύνθηκα. «Αν έμπενες για λίγο στον κόπο να διαβάσεις το συμβόλαιο που υπέγραψες» είπε και γέλασε ειρωνικά. Τι ήταν αυτό που πέταξε τώρα; «Τι εννοείς;» «Μου ανήκεις για έξι μήνες!» «Τι;;» ---------- Μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν ένιωσα μίσος για κανένα. Για όλα υπάρχει πρώτη φορά.Έτσι δεν λένε; Τον μισώ!