Annesiz kalan bir adamı, anne şevkatiyle seven bir kızın hikayesi. Bazen gülümsetirken bazen de duygulanacağınız sahnelere sahit bırakacağım sizi şimdiden özür dilerim bunun için. Not: Her giden insan içimizdeki umudun katilidir aynı zamanda yeni bir başlangıcında bedelidir.

Kalbimin sesi delirtiyor bazen. İllede sen diyor illede sen

Annesinin doğumda öldüğünü sanan Hira peşine düşen sapığından kurtulmak için rol yaptığı çocuğa aşık oldu. Hayattaki tek öncelikleri bira, uyku ve kadınlar olan Barış hayatındaki tek masum şeye aşık oldu. Yaşanmışlıklar, anılar, dostluklar, verilen sözler ve hayaller... Tüm bunların birer yalan olduğunu öğrendiğinizde siz yine sevdiğiniz adama gider miydiniz?

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Zühre: Ah olacaktın ya sen burda... Yalçın: Eee yani? Zühre: Sarılırdım sana. Kokunu içime çekerdim sevgilim. Yalçın: Sanki sevgilinmişim gibi Zühre! Bana sevgilim deme. Zühre: Hah güya sevgilim değilmiş! Sevgilimsin Yalçın. Bunu sen de biliyorsun. Yalçın: Çok hayal kuruyorsun. Nerden çıktı bu? Zühre: Abimden çok karışmıyor musun sence de? "Yok onu yapma Zühre, yok bunu yapma Zühre, yok onunla konuşma Zühre" diye devam eden bu liste kanıtlamıyor mu? Yalçın: Her neyse Zühre. Toplantıya gireceğim ben. Zühre: Kaç tabi sevgilim. Kaç! Yalçın: Tövbe ya...! Erkeğimiz: Yalçın Kızımız: Zühre Kızımızın; Annesi: Zahide Hanım Abisi: Akın Kız kardeşi: Nurefşan Arkadaşları: Elif, Yunus, Gamze, Gözde, Gökhan, Tuba Erkeğimizin; Erkek kardeşi: Yunus