Yumruklarımı göğsüne indirmeye devam ederken hıçkırarak ayaklarının dibine çöktüm. "Senin için neyim ki zaten?" dedim avuçlarımla gözlerimi kapatıp. Yanıma çöktüğünü hissettim. Eliyle yüzüme dokunurken aldığım cesaretle ayaklandım."Senin için neyim Harry?" diye bağırdım. "Lanet olsun Gebb, sana nasıl değer verdiğimi görmüyor musun?" Bu sefer o beni hırsla itip duvara yapışmama sebep oldu. Ayağıyla fiskosu devirirken yeniden son ses bağırdı. "Seni istiyorum anladın mı? Hep." Yanıma yaklaşıp ağlamaktan yapış yapış olmuş yüzümü avuçları arasına aldı."Benim için tek gecelik heves değilsin, aldığım her nefessin Gebbie," dedi dudaklarımın üstünde. Ağlıyordu. Harry Styles ağlıyordu.

Hayallerimizi bir uçurtmanın ipliğine bağladık; uçurtma uçtukça, kuyruğu dolandı boyunlarımıza. Uçurtmanın ucundaki hayallerimizdi bizi infaz eden. Bedenlerimizden geriye bir tek ruhlarımız kaldı ve yere doğru süzülmeye başladı. Mert'in yalnızlıkla süslenmiş ruhunu kurtaran ise bir kelebeğin kanatlarıydı. Peki bir kelebek nasıl olur da bir kuşun kanatları olur? Üstelik kendinin de tek kanadı kırıkken...