Η Κόλαση είναι άδεια. Όλοι οι δαίμονες είναι εδώ.

Ο Στέργιος πάντα ήταν τίμιος στη ζωή του... μέχρι που χρειάστηκε να κλέψει για πρώτη φορά! Δεν ήταν δύσκολο να σταματήσει να το κάνει απλά ήταν πολύ πιο εύκολο να συνεχίσει... Η Κατερίνα ποτέ δεν ένιωσε ελεύθερη, ούτε καν στο ίδιο της το σπίτι... έψαχνε την ελευθερία της και την βρήκε! Όταν όμως ένιωσε φυλακισμένη θέλησε να το σκάσει ξανά... άραγε θα τα κατάφερνε;

Η Μαρίνα, μία επιπόλαιη και απερίσκεπτη δημοσιογράφος θα κάνει ένα λάθος που θα της στοιχίσει την καριέρα της... ο μόνος τρόπος για να κερδίσει πάλι την δουλειά της είναι να φέρει στο κανάλι ένα θέμα που θα κάνει πάταγο! Άθελα της, θα μπλεχτεί στα πόδια ενός μυστηριώδη, μοναχικού συγγραφέα και θα νιώσει αισθήματα πρωτόγνωρα... Ο Αλέξανδρος Μαυρινός προσπαθεί εδώ και καιρό να ολοκληρώσει το βιβλίο του, όταν επιτέλους καταφέρνει να βρει την χαμένη έμπνευση του, εμφανίζεται μπροστά του εκείνη και αναστατώνει περισσότερο την ήδη τρικυμιασμένη ζωή του. Νιώθει να πνίγεται... το παρελθόν ξυπνάει και η αιτία είναι εκείνη! Και οι δύο θα προσπαθήσουν να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλο... Η ησυχία, η ηρεμία και η γαλήνη που αναζητούν θα αλλάξει μορφή και σύντομα όταν οι χτύποι της καρδιάς γίνουν δυνατότεροι, θα καταλάβουν ότι όλα τα υπόλοιπα είναι υπερεκτιμημένα...

Ένα καλό κορίτσι κι ένα κακό αγόρι. Ένας αγαπημένος συνδυασμός. Μια ξεχωριστή ιστορία. Η Βικτόρια γνωρίζει τον Κάρτερ από μικρό παιδι. Όμως πολύ σύντομα θα καταλάβει ότι αυτά που ξέρει πραγματικά για κείνον, είναι τίποτα. Ο Κάρτερ την παγιδεύει βάζοντας μαζί της ένα απλό στοίχημα, το οποίο, ωστόσο, θα μετατρέψει τη ζωή της σε γλυκιά κόλαση. Οι όροι είναι οι εξής: αν η Βικτόρια χάσει, τότε δε θα μιλήσει σε κανέναν άντρα για έναν μήνα. Αν όμως χάσει ο Κάρτερ, εκείνη θα έχει την ευκαιρία να τον φιλήσει και την πιθανότητα ότι αυτό το μικρό φιλί μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ποια θα είναι η επιλογή της; Η ήττα ή η νίκη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις είναι παγιδευμένη και μπλεγμένη σε ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο. "Σε περίμενα τόσο καιρό, Βι, μόνο εσένα περίμενα. Εσένα περίμενα όλη μου τη ζωή." 15/5/15

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου εκείνη ήταν δίπλα μου -ακόμα κι όταν δεν το ήξερα. Ποτέ στη ζωή μου δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να νιώσω έτσι για κάποιον. Ήμασταν μαζί στο ίδιο δημοτικό, στο ίδιο γυμνάσιο, στο ίδιο λύκειο και η φιλία μας δεν πλησίαζε καμία φιλία μου με κανέναν, ούτε καν αυτή που είχα με τα αδέρφια μου. Δεν με έβλεπε όπως με έβλεπαν τα άλλα κορίτσια, έκανε παρέα μαζί μου επειδή της άρεσε η παρέα του αληθινού Κάρτερ, όχι του γόη του σχολείου. Μου άρεσε να περνάω χρόνο μαζί της, μου άρεσε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Αλλά την πρόδωσα με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε ποτέ ένας καλύτερος φίλος να το κάνει. Επέλεξα τη Λούσι. Επέλεξα την "αλήθεια" που μου παρουσίασε αυτή η αισχρή γυναίκα και όχι αυτή που μου παρουσίασε εκείνη. Και το χειρότερο από όλα είναι το ότι ήξερα πως είχε δίκιο και ότι υποστήριξα τη Λούσι μόνο και μόνο επειδή ο εγωισμός μου ήταν τόσο μεγάλος όσο o κόσμος ολόκληρος. Όμως, τώρα είμαι εδώ, μαζί της στο ίδιο Πανεπιστήμιο και δεν θα κάνω τα ίδια λάθη! "Ξέρεις κάτι;" τη ρώτησα έχοντας τα μάτια μου κλειστά. "Τι;" Είπε απαλά, αποροφημένη στις σκέψεις της. "Είσ