Yasemin, kendine ait dünyasında ona bu dünyayı veren birçok dostuyla beraber yaşayan, kalbi yaralı ama yaralarından en güzel çiçekler inşa eden bir kızdır. Sonra biri çıkar gelir. Yaralardan inşa edilen o çiçeği görür. Koparmaya kıyamaz, koklamaya da. "Yasemin," der. "Çiçeklerin en güzeli."

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Şarap rengi yalnızlığın içinde siyah bir boşluktayım, oturuyorum. Gözlerimin mavisi soluk. Dudaklarımda kan tadı var, emdikçe kokusunu da alıyorum. Uzuvlarım kımıldamak için gün batıracakken, güneş batmamak için ay taklidi yapıyor. Dünya bana ters dönüyor. Hep ters mi döneceksin Dünya, yoksa bir güneş batımında hayatıma yeni bir yön verebilecek misin? Rotayı sen mi çizeceksin, elçin mi çizecek? ••• 'Ağlayınca gözlerin kızarıyor, gün batıyor. Yine de ağlama. Gerekirse yakarım dünyayı. Hiçbir şey senin gözlerinden daha güzel batıramaz güneşi.'

Elimdeki biletler şu ana kadar aklıma gelmemiş olan düşünceyi ortaya çıkaran bir ışık olmuştu. Geç farkına varmış olsam da bugün 17 yaşımdaydım. Reşitliğin omuzlarıma yüklemeye başlayacağı sorumluluklardan sadece bir yıl uzaktaydım. Günlerim son 6 yıldır neredeyse bomboş geçiyordu. Sonsuza kadar genç kalmayacaktım ama buna rağmen zamanı kullanma şeklim fazlasıyla rahattı. Aynada her zaman kendime acıyarak bakıp "Anca göt büyüt sen." demekten nasıl bıkmadım bilmiyorum. Ama artık bunlar yok! Fırsatımı değerlendirip Türk dizilerinde fakir olmasına rağmen Gucci marka çantasıyla durmadan gezen kızların beni ezmesine izin vermeyeceğim! "Tuğberk, Fransa'ya gidiyoruz!" *İlk bölümlerde benim bile düzeltemediğim saçmalıklar var. Bu yüzden özür dilerim.* *12 Mayıs 2015 tarihinde yazılmaya başlanmıştır.* *Küfür İÇERİR.*

* Kafamın içinde dönüp duran, kelimelerden oluşan bedenlerin arasında çıkış yolumu arıyordum. Her bir kelime, daha çok beden daha çok kargaşa demekti ve giderek çıkışı bulmam zorlaşıyordu. En kötü kısım da o kelimeden bedenlerin benim canımdan parçalar oluşuydular. Bedenler arttıkça kendimi kaybediyorum. Artık kendi canımı yakarak o bedenleri yok etme pahasına kaybettiğim yolumu bulma vakti. * Sevdiği çocuk tarafından aldatılan Cansu. Cansuyu çok sevmesine rağmen sarhoş olduğu bir gece cansuyu aldatan ve bundan deli gibi pişman olan Emre. Cansuyu kardeşi gibi gören onu her zaman koruyan Aras. Öz kızı cansuyu kendi çıkarları için evlendirmek isteyen mafya aynı zamanda iş adamı Varol. Cansuyla zorla evlendirilmek istenen ukala aynı zamanda egolu Gökhan. Cansuya aşık olan 7 yaşındaki emrecan. Ve bir gün cansunun sokakta tanıştığı mendil satan 6 yaşındaki Ahmet. (dikkat yazar acemidir :D )

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Kısık bir çığılık... Kesik bir nefes... Sessiz yalvarışlar... Saklandıkları o siyah duvarların arkasında bu sesleri duymamak için kulaklarını kapatan üç büyüyememiş adam... Yaşamdan gereken tekmeleri almış ve renkli duvarları yıkılmaya başlayan, her bir tuğlayı özenle boyayarak tekrar yerlerine yerleştirmeye çalışan üç genç kadın... Mutluluk ve sakinlikle başlayan bu üç hikaye, nefretle kavrulup, aşkla pişebilir mi? Yavaşça nefes alın... Alın... Alın... Şimdi sakince verin... Rahatlama hissi oluşmadıysa ciğerlerinizi birileri kurutmuş demektir. Şimdi size sorduğumuz sorunun cevabını bu kitapta bulabileceksiniz... (2 arkadaşın samimice ve acemice yazmaya başladığı ve ustalık yolunda emin adımlarla ilerledikleri eski adıyla Kamp Süprizi adlı bu hikaye sizden de bir parça taşıyor olabilir. Okumadan bilemezsiniz...)

♌ İNTİKAMDAN DOĞAN TUTKULU BİR AŞK ♌ Küçük yaşta anne ve babasının ölümüne şahit olan acımasız genç bir adam... Edim Demiray. Daha on sekizinde uyuşturucuya mahkûm olan bir kız... Lavin Kutup. İkisi bir araya gelince, öfkeleri cehennem olacak. Tenleri alev alacak... Porselen güzelliğindeki tenine doğru fısıldadı. "Sana sahip olmak istiyorum, Lavin. Önce olabileceğim en kibar şekilde, sonra olabileceğim en sert şekilde. Canını yakmak ve yakmamak istiyorum. Sesli olmanı ve sessiz olmanı istiyorum. Zevk almanı ve almamanı istiyorum. Seni nefessiz kalana kadar öpmek istiyorum. Sonra küçük bir nefese muhtaç olup, o nefesi benim ağzımdan almanı istiyorum." EDİM DEMİRAY & LAVİN KUTUP ❄?❄ İlk yaynlanma tarihi | 9.Mayıs.2016 Yazan | ELİSYA ROYAL

Okula geç kalmamak için hızlı hızlı giderken çok beğenerek aldığım ayakkabıcıklarımın bağcıklarınin gazabına uğradım ve yere kapaklanıcakken kolumdan tutulmasıyla yerle öpüşmekten kurtuldum. Kafamı kaldırdığımda teşekkür edicektim ama ultra yakışıklı yunan tanrısı tipli kasları ben burdayım diye bağıran çocuk "Tanışmak istiyorsan düşme numarası yapmana gerek yoktu tamam biliyorum cazibeme karşı koyamıyosun ama daha yaratıcı fikirler bulmalısın bence. "dedi. 04.06.2017 tarihinde Gençkurgu #1.