Ceren içindeki hüznü almasını beklercesine o güzel yüzünü rüzgara vermiş, mavi gözlerini sıkıca kapamıştı. Son zamanlarda huzur bulduğu tek yer burasıydı. Bebek sarısı gür saçlarının rüzgarda dağılmasına aldırmadan mis gibi havayı içine çekti. Aklından geçirdiği tek duası yakışıklı kahramanı Seyhan'dı. Belki de buraya bu kadar sık gelme sebebi kahramanının ismine duyduğu sempatiydi. Ceren için 'Seyhan Gölü' huzurun adıydı. Bu güzel göl karanlıkta tıpkı Seyhan'ın koyu renk gözleri gibi siyah ve derin görünüyordu... Seyhan son birkaç ayda başına gelenlere inanamayarak ofisindeki koltuğunda rahatsızca kıpırdandı. Kendisi dışında gelişen olaylar sonucu artık evli bir adamdı, hem de kendisinden yaşça küçük genç bir kızla; 'Bebek yüzlü, güzel gözlü, tatlı, küçük karısı Ceren...' Aklına gelen bu düşünceyle dudağını büktü. Ne saçmalıyordu, aklı gibi evliliği de karmakarışıktı. Mecburen yapılan bu evliliğin anlaşması bile vardı. Anlaşmaya göre dokuz ay sonra boşanacak olmaları ise ayrı bir konuydu. Sıkıntıyla ofladı, bu işin içinden nasıl çıkacağını bilemiyordu. İki aileye verdiği sözü tutmaya fazlasıyla kararlıydı çünkü. Nasıl bir belanın içine zorla çekildim diye düşünerek ayağa kalktı ve istemeyerek de olsa evinin yolunu tuttu... Onları birleştiren neydi, kader miydi? Onların evlenmesiyle iki aile arasındaki sorunlar bitecek miydi? Yoksa iki ailenin, bir araya gelmesi imkansız olan bu iki genci bir araya getirmek için yaptıkları oyun muydu bu? Peki dokuz ay sonra gerçekten de bu evlilik bitecek miydi? Bütün bu soruların cevabı hikayemde... Güzel bir Cer&Sey aşkı okumaya ne dersiniz? Eeeee hadi o zaman buyurun dizi tadında polisiye içerikli, bol aksiyonlu, romantik komedi hikayemin sayfalarını çevirmeye başlayın...

-

Yoğun cinsellik içeren hikayedir.!! Lütfen rahatsız olacak olanlar okumasın!! Sıradan bir hayatı olan genç kız... Arkadaşları ile eğlendikten sonra fuhuş çetesi tarafından kaçırılır. Hiç tanımadığı ve herkesin karşısında korkudan titrediği bir yer altı liderine satılır. Genç kız bu adama itaat edecek mi yada ölümü pahasına kaçacak mı? +18 içerikler bulunmaktadır. Fiziksel ve psikolojik şiddet, argo içeriklidir. Hikaye bir fuhuş çetesinin eline düşüp pazarlanan kızın yaşadıklarını anlatıyor. Hoşlanmayanlar okumasınlar lütfen.!!

Hayaller sizi bugün olduğunuz yere getiren kanatlarınızdır. Uçmayı öğretmelerine izin verin ama yönünüzü siz belirleyin. Öğrenilmiş çaresizlikle size telkinde bulunacaklar.... Hayallerinizi kimsenin avuçlarına bırakmayın...

Yedi hazırlanıp geri döndüğünde ekrandaki masmavi gezegeni gördü. Olağan üstü güzellikteydi. Şaşkındı. Yutkundu. Uzun uzun özlemle baktı. -Bu bizim dünyamız değil mi efendim? -Evet bizim dünyamızın çok çok eski geçmişi. Yedi; bir çok soru sormak istiyor ama kendini tutuyordu. Gözleriyle görüp öğrenmek çok daha akılcı olacaktı. Gemi yavaş yavaş alçalarak düzlüğe indi. Çevre; orman ağaçlarıyla kaplıydı. Yükseklerde kalın bir kar tabakası olduğu görülüyordu. Yedi; yüzünü ekrana yapıştırdı. Aydınlık öylesine fazlaydı ki inanamadı. Atmosferdeyken; kitaplarda gördüğü resimler gibi olduğunu düşünüp önemsememişti ama içinde olmak tüylerini diken diken etmişti.

KİTAP, BASILACAĞI İÇİN REVİZE EDİLMEYE ALINMIŞ OLDUĞUNDAN DOLAYI YAYINDAN KALDIRILMIŞTIR...

Sessizliğe gömülen ama düşünceleri çığlıklarda boğulan. Susmuyorum aslında, sadece başkaları duymuyor. Duymuyorsanız sorun değil, okursanız burdayım.

''İnandığın şeye dönüşürsün,'' Dönüşüm kaçınılmazdı. Onu kontrol edebiliyorsan şanslı sayılırdın, çünkü kontrol güç demekti ama eğer o gücü kontrol edemiyorsan... İşte o zaman felaketin kaçınılmaz olurdu. ''...ve sonra inandığın şeyin ta kendisi olursun.'' Basit bir denklemin üzerinde oynamamız gereken oyunlar vardı. O oyunu ya kazanır ya kaybederdik ya savaşır ya izlemeyi tercih ederdik ya kalmayı seçer ya da kaçmayı yeğlerdik... Tercihlerimiz, kaderimize yön veren yol ayrımlarından ibaretti ve aslında bizim için yazıldığını düşündüğümüz her bir son, sandığımız gibi önceden belirlenmiş birkaç karalamadan ibaret değildi. O sonu kelime kelime, cümle cümle işleyen ellerimiz, gücünü acılarımızdan alıyordu. ''Ya inandıklarımız yanılgılardan ibaretse...'' Avuç içlerimizde, varlığımızdan bir parçaymış gibi büyüttüğümüz onlarca yalanın içinde gözlerimiz doğruyu arıyordu fakat doğru, bulunduğunda bile ona yaklaşmak cesaret isterdi. ''O zaman da bütünüyle bir yanılgıdan mı ibaret oluyoruz?'' Doğrular, gerçeklerdi ve gerçekler her zaman acı verici olurdu. İnsanoğlu olarak bizler acıya duyarlı varlıklar olarak doğmuş ve yaşamımız boyunca bize acı veren ne varsa ondan kaçmayı çalışmıştık. Çünkü bir yanımız asırlardır ilkelliğini devam ettiriyordu. ''Gerçekten inandığın şeyler seni asla yanılgıya uğratmaz!'' Acı bizi dönüştürür, büyütür ve güçlendirirdi. Denklem ise basitti. ''En zeki veya en güçlüler değil, değişmeyi en iyi şekilde başarabilenler hayatta kalır.'' dı. 2018 Kapak Tasarım: İnstagram: @wattpadkapaktasarim (İrem Z. Nar)

Üçüncü bilge uzun uzun Kadim'e baktı. Yüzünü avuçları içine aldı. -Zavallı yavrucak. Pencereden yaptığını izledik. Cesaretin ve asaletin her türlü iyiliği ve güzelliği hak ediyor. Bir işaretiyle; dört adam yaklaşarak ihtimamla Kadim'i sedyeden kaldırıp, çırılçıplak soydular ve minik bir kameriye içindeki, sarmaşıklarla kaplı, kalın, taş sunağa yatırdılar. Dokuz bilge; masanın çevresindeki yerini aldı. Bellerindeki deri kuşaktan; küçük, gümüş şişeler çıkartarak içindekini Kadim'in üzerine boşalttılar. Dökülen; bulutumsu altın rengi pırıltılar, milyarlarca oka dönüşüp Kadim'in vücudunun her bir zerresine girdi. Elektrik şoku verilmişçesine vücut titredi, masadan beş on santim yükselip aşağıya indi. Bilgeler bir adım geriye çekilince, yılan kıvraklığında uzayıveren sarmaşıkların körpe dalları, masadaki Kadim'i örttü. Yapraklar; kendilerini sıkarak, gevşeterek sıvılarını; Kadim'in genişleyen gözeneklerinden, burnundan, ağzından hücrelerine boşalttılar.