let me tell about your boyfriend yeah, he's got another girlfriend

on chciał tylko dziecka. ona była przedszkolanką. on po prostu ją porwał. dlaczego? bo chciał dziecko. fanfiction napisane w 2013 roku, proszę, nie piszcie komentarzy o błędach itd., dlatego że, jestem ich świadoma. Opowiadanie zostało na koncie z sentymentu. :)

Pierwsze spotkanie Kasi i Marcina było w mieszkaniu Tomka w Warszawie. Nic nie zwiastowało, że tych dwoje połączy miłość do grobowej deski. Chodakowski chciał się tylko zabawić z dziewczyną. Pojechał za nią aż do Grabiny i korzystając z pierwszej nadarzającej się okazji, namiętnie pocałował. Kasia zakochała się w Marcinie od pierwszego wejrzenia. Dla niego zerwała nawet zaręczyny z policjantem Robertem. Ale w jego przypadku nie było mowy o żadnym poważnym uczuciu. Kasia pocieszała Marcina po rozstaniu z Agnieszką Olszewską. Chodakowski spędził upojne chwile ze swoją przyjaciółką, która od dawna do niego wzdychała. To był definitywny koniec jego romansu z Agnieszką. Kasia i Marcin zostali kochankami.

Hej, to jest tłumaczenie Lessons autorki Harry_hurts_me. Mam zgodę na tłumaczenie. Zaczęłam to robić na Bloggerze, więc i tam was odsyłam http://lessons-fanfiction-tlumaczenie.blogspot.com/

KSIĄŻKA DOSTĘPNA W KSIĘGARNIACH INTERNETOWYCH. 365 dni to niewiele 365 dni to tylko rok. Ale tyle wystarczyło, by wywrócić życie Lullaby do góry nogami. Kim tak naprawdę okaże się osoba, której zaufała? Czy zesłaniec z nieba nauczy ją kochać? 365 dni to odpowiedni czas na wyznanie tajemnic, ale nie na miłość. 365 dni, tyle dostał, by żyć jak człowiek. 365 dni, czas start.

Poczułem silną więź. Wiesz jak to jest, gdy kogoś kochasz? Nie chcesz pozwolić, aby odszedł. Trzymasz ukochaną przy sobie, bo jest twoim światem. Ona była moim światem. Prowadziła przez mrok, chwytała za rękę nad przepaścią. Nie oddalała się. Nie mogłem żyć...nie mogłem żyć bez niej. Byłem ślepy przez miłość, głuchy przez miłość, nienormalny przez miłość. Ona nie wiedziała. A może wiedziała? Nie mówiła. Dlaczego? Nie powiedziała "kocham cię", a ja wariowałem. Chciała mnie zostawić. Po tym co przeżyliśmy, po tym co przeszliśmy. Chciała odejść. Ale nie mogłem na to pozwolić. Klęcząc na zimnej posadzce, błagałem szeptem, aby została. Trząsłem się ze strachu. Łzy płynęły. Nie wstydziłem się tego. Bez niej i tak byłem nikim. Cisza wypełniająca pokój była niezwykle irytująca. Zwykle ignorowany przez wszystkich zegar wydawał się być najgłośniejszą rzeczą na świecie. Tik. Tak. Tik. Tak. I tak w kółko. Zacisnąłem mocno powieki, starając się uspokoić. Wdech i wydech. Muszę być opanowany. Spokojny. Ale to takie trudne, gdy ona leży obok. Oddycha równomiernie. Mój mały aniołek. Tylko mój. Mam nadzieję, że mnie zrozumie. Jeszcze nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy. Ale to się zmieni. Mamy czas... zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=0Z5t6EhU1WY (zamiast harryego, zayn)

Miłość kom­po­nowa­na przez dwoj­ga ludzi. Drżenie kącików ust i dłonie spla­tające gdzieś nad for­te­pianem uczuć. Tak, to miłość na­pisała naj­piękniej­szą me­lodię świata. Bi­cie dwoj­ga serc. Żaden Bee­tho­ven, żaden Vi­val­di. To my. Z trzydzies­to­ma sreb­rni­kami przy bo­ku, chłopiec siero­ta po­zos­ta­je sam... po­woli stając się niewi­domym od blas­ku sa­moza­dowo­lenia, wędru­je do ko­lej­ne­go por­tu, gdzie cze­ka już na niego miej­sce przy ko­lej­nym ser­cu pry­wat­ne­go Jezusa... Widzący - kocha ją przez jej wygląd. Niewi­domy - kocha ją przez jej złote serce. Oczy widzą to co na zewnątrz. Oce­niają obu­dowę. Za to ser­ce. Ser­ce widzi to cze­go nie dos­trze­ga wzrok, to co jest uk­ry­te głębo­ko w nas. Dla­tego niewi­domi widzą najlepiej Mu­zyka po­win­na za­palać płomień w ser­cu mężczyz­ny i na­pełniać łza­mi oczy kobiety.

Jak mamy nie mówić o rodzinie, skoro rodzina to wszystko, co mamy? Stałeś po mojej stronie bez względu na to, co przeżywałem, a teraz będziesz moim towarzyszem podczas mojej ostatniej przejażdżki. Druga część 365Days, See you again.

Jedno słowo STRACH, a tak wiele znaczy. CZŁOWIEK jest niby jednostką społeczną, potrzebuje towarzystwa. A ja? Boję się ludzi. Boję się dotyku. Boję się spać przez nieustające koszmary. Boję się przywiązywać do kogokolwiek. Boję się ufać. Boję się wspomnień. Boję się oddychać. Boję się ŻYĆ. Wiele razy chodziłam na terapię. Czy pomogła? Może trochę... Przerwałam ją w połowie, nie byłam na siłach aby to dalej ciągnąć. Pewnego razu wpadłam na pomysł jak być taką jak dawniej. Nigdy nie byłam popularna, ale kiedyś byłam zwykłą nastolatką, która kochała ryzyko, była szalona i towarzyska. Co się stało? Wole o tym nie wspominać... Za to wiem jaki jest mój cel aby znowu stać się tą osobą co przedtem. Wymazać wszelkie wspomnienia i zacząć wszystko od NOWA. Nowa szkoła, miasto, znajomi. Zacząć nowe życie aby faktycznie ZYĆ a nie tylko egzystować w ponurej czasoprzestrzeni. Recenzja mojego opowiadania: https://www.wattpad.com/208729049-sugarfree-ko%C5%84cz%C4%99-z-wattpadem