İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...

"Elijah," Sesim Elijah'a ulaştığında bakışları yoğunlaştı. "Questo non è affatto vero." (Bu kesinlikle doğru değil.) Elijah, zorluk çıkaran bir adam değildi, birazdan gideceğine de emindim ama benimle uğraşmak da bu adamı çok keyiflendiriyordu. "Non possiamo stare così vicini, potresti allontanarti un po'?" (Bu kadar yakın olamayız, biraz geri çekilebilir misin?) Elijah, gözlerini gözlerimden ayırmadan ve geri çekilmeden durmaya devam etti. "Solo un po'?" (Sadece biraz mı?) Alaylı sırıtışından sonra kollarını çekmeden bir küçük adım atarak geri çekildiğini göstermek istedi ama yüzü daha çok yakındı şimdi bana. Göz bebeklerinin büyüyüp küçüldüğünü loş ışıkta bile anlayabiliyorum çünkü yüzlerimiz neredeyse birbirine değecekti. Geri çekilmek istedim ama sırtım aynanın altındaki küçük aksesuara çarpınca durmak zorunda kaldım. O aksesuar normalde canımı acıtacak kadar sivriydi ama bu defa canım acımamıştı. Kendimde kalabilmek için elimden geleni yapıyordum ama şu an sırtımda hissettiğim Elijah'ın eli bana hiç yardımcı olmuyordu. "Elijah," Fısıltım ikimizin arasında gidip gelerek yankılandığında gözleri dudaklarıma kaymıştı. Hemen sonra yine gözlerime bakmıştı, biraz daha bu şekilde kalırsak hiç iyi şeyler olmayacağını söyler gibiydi bakışları. Wattpad'de Aşk-ı Reale isimli ilk kitaptır.

İnsanların hatası yüzünden ödenen bir bedel olabilir miydi insan? ... "Sen benim için bedel değil şükür sebebimsin." Adam bunları dışından söylemeyi isterdi... ... Bazen iyi şeyler olması içinde bedel ödenir. ... Tüm hakları bana aittir.

"Herkes uğraşır durur doğru insanı bulmak için ama kimse bakmaz doğru insan mıyım, diye bir söz okumuştum. Ben seni gördükten sonra hep bunu dedim hep kendime Bal." dedi. O kadar zarif o kadar narin bir kalbi vardı ki... Nasıl hiliyorsun demeyin hissediyordum. Her şeyi bilmezdiniz bazen bazı şeyleri hissederdiniz. "Allah seni bana nasip etti. Beni dünyanın en mutlu insanı yaptı." Ellerimi cebime sokup gülümsedim. Ona bir bakış attığımda onun zaten bana bakıyor olduğunu görmek kalp atışlarımı hızlandırdı. "Mutlu olmana sevindim çünkü bende mutluyum." dediğimde gülüşünü duydum. Kısacık ve sessizdi ama ben duymuştum. "O zaman bizden mutlusu yok." dedi. Gülümseyerek kafamı salladım. Nasıl olurdu zaten değil mi?

Ailesiyle birlikte Fransa'da yaşayan Yüsra'nın onlardan habersiz Türkiye'ye gelip komşu teyzesinin evinde kalması ile başlıyor onların hikayesi. Aslında çocuklukta başlayan duygular gün yüzüne çıkıyor. Yüsra Karaca, Poyraz Ali'nin küçük baş belası, sevdası. İmkansız olarak gördüğü aşk, neler yaşatacak ona? Poyraz Ali Tunalı ; Kıdemli Üsteğmen Aslan Timinin komutanı. Arkadaşının kardeşine aşık olduğunu fark ettiğinde kabullenemedi ama vazgeçemedi de. Yağmurlu bir günde yıllar sonra gördüğü küçük baş belasına aşık oldu. Aralarındaki yaş farkı, ağabeyinin arkadaşı olması ve iki ailenin birbirini yakından tanıması Yüsra için her şeyi imkansız görmesini sağlıyordu. O Ali kadar cesur değildi bu konuda fakat her şey için çok geç olacaktı belki de, bilmiyordu genç kız. Yüsra ve Poyraz Ali'nin hikayesinde beraber olmaya var mısın? ... Kapak Tasarımı: irempsd

"Kimsin be adam? Ömrümde görmedim böylesi saldırı. Okuduğum kitaba, içtiğim çaya, attığım adıma yahu tuttuğum kaleme ne diye hücum edersin? İnsaf et şu garibe, çıkma yoluma. Bırak düşüncelerimi, bırak şu çırpınan biçare yüreğimi. Düşmanın bile merhameti olur, saldırma daha fazla." Kumru'nun hikayesidir.

Sınırda görev yapan Gurbetçi bir Doktor'un hayatını değiştiren bir Üsteğmen... Hayat bazen hiç beklemediğin bir anda seni yakandan tutup atar başka bir dünyaya... "Onunla asla evlenmem!", demişti Doktor... ... "Birde Viyanadan gelmiş. Belli oldu bu Terörist aşkının nedeni." dedi alaycı bir ses tonuyla asker. "Anlamadım?! Ne ima ediyorsun Asker?" "Sen anladın, anladın! Başörtüsüne bakanda muhafazakar, vatanına düşkün biri sanar..." ... "Benimle evlensene sen."

NOT:ÇALINTI VEYA EN UFAK BİR KOPYALAMA DURUMUMDA AVUKAT KUZENİM VE ABLAM TARAFINDAN GEREKEN TÜM YASAL İŞLEMLER YAPILACAKTIR... KURGUMUN HİÇ BİR KURUM VEYA KURULUŞLA ASLA VE ASLA EN KÜÇÜK BİR İLGİSİ YOKTUR TAMAMEN HAYALİDİR... Sert ve güçlü kuvvetli, vatan sevdalısı...Yıllarını sınırlar da geçirmiş bir kahraman. Bir çok operasyonlar da ve yurt dışı görevlerinde yer almış bir yiğit. Sert mizacının yanın da sıcacık ve kocaman bir yüreği olan bir kahraman. Düşmanına korku salan ama masumlara ve mazlumlara da güven salan bir asker. Bir bakışı bile yüreği titreten 30 yaşında ki genç Yüzbaşı Mehmethan Dağdelen ve ürkek, çaresiz sırlarla dolu olan masum ve mazlum, temiz yüzlü ve yürekli, Allah yolunda olan hemşire Azize Akpınar'ın savaşın ortasın da filizlenecek ve kara sevdaya dönüşecek kalplere dokunacak, bir o kadar da zorluklarla dolu aşkı çok duygusal olacak. Ben Azize tutunacak bir dal arıyor bu bi çare yüreğim. Çünkü insanın tutunacak bir dalı olmalı ya da dağ gibi sırtını dayaya bileceği birisi, yeniden yaşama sevincini hissettirecek, bir baba, ana, kardeş, yar, canından bir parçan evladın gibi mesela. Ama benim kimsem yoktu. Ben bunca insanın için de yalnız ve garip, on üç yaşından sonra İstanbul'da ki bir yetimhanede büyümüş sağlık meslek lisesinde okumuş, sonrasında da iki yıllık eğitim veren Sağlık Meslek Yüksekokulundan yeni mezun olan bir 19 yaşını bitirmek üzere olan bir hemşireyim.

Savaşta en büyük kayıp, canlar değil; geride bırakılan vicdanlardır. Bir yeminle başlayan bu yolculukta, emirlere itaat etmekle insan kalmak arasındaki o ince çizgide yürümek zorundaydılar. Toz ve barutun arasında kaybolan sadece bir şehir değildi; onların geçmişiydi. Şimdi tek bir soru vardı: Eve dönmek için ne kadarını feda edebilirler? Silahlar sustuğunda bile kulaklarında çınlayan o emirle baş başalar: Hayatta kal ve unut. Ama bazı şeyler unutulmak için fazla ağırdır. Silahların sustuğu o sağır edici sessizlikte, en çok da terk ettikleri o 'eski kendilerinin' çığlıklarını duydular. Bir zamanlar eve dönmeyi hayal ediyorlardı; şimdi ise eve döndüklerinde aynada görecekleri yabancıdan korkuyorlar. ​Çünkü onlar için savaş, mermiler bittiğinde değil; asıl şimdi, o büyük sessizlikte başlıyor. Namluların gölgesinde onurlarını, sessizliğin ortasında ise vatanlarını savunuyorlar. ​Görünür bir savaşın, görünmez kahramanlarıydılar. İsimleri hiçbir anıta kazınmadı, zaferleri hiçbir marşta kutlanmadı. Onlar sadece birer gölgeydiler; barut kokulu karanlığın içinde kaybolan, ama vatanın nefes alabilmesi için kendi nefeslerinden vazgeçen gölgeler... ​Sahi, her şey bittiğinde... geriye senden ne kalır?