Güneş batıyordu. Deniz çekiyordu içerisine büyük ışıltıyı, alizarin rengini alıyordu gök. O rengin içerisindeydi adam; zihni denizin tuzuna hapsolmuş, gölgesi dalgalara iltica ediyordu. Gün oldu, bir rüzgâr doğdu kısır topraklarında. Mucizesi o kadındı, biliyordu. Rüzgâr, yatağına koşan bir nehirmişçesine aktı kadına doğru ve kadının dudaklarına usulca dokundu. Dudaklarına, yanaklarına, saçlarına ve parmaklarına. Şimdi, rüzgârın bulutlarca öteye götürdüğü bir yerdeydi adamın ruhu.

❝Size veda etmediğim için kızmayın bana. şayet kalbinizde biraz da olsa kırgınlık varsa affedin beni zira ben, hiçbirinizi tanımıyordum.❞

"Dünya henüz pes etmedi, yaşayan son insan ölene kadar da etmeyecek." Bugün o karanlık günün 864. günü. 864 gün önce, sıcak bir yaz akşamında kimliği belirsiz varlıklar tarafından işgale uğradı. Birkaç gün içinde milyonlar, birkaç hafta içerisinde milyarlarca insan esrarengiz bir şekilde ortadan kayboldu. Sokaklar, caddeler, sahil kenarları veya alışveriş merkezleri... Kısaca akla gelebilecek her yer o karanlık günden sonra bomboş. İşgalciler hâlâ dünyamızda. Onlara karşı tek avantajımız: sadece gece olduğunda ortaya çıkmaları. İşgalin gerçekleştiği gün şehirde büyük bir kaos hakimdi. Annemi ve babamı o kargaşa sırasında kaybettim. Cansız bedenlerinin, kalabalığın arasına dalan bir arabanın altında kalıp, metrelerce sürüklenişlerini izledim. Onlardan bana geriye kalan tek mirasımızı korumaya yemin ettim, kardeşimi... Henüz on dört yaşında olmasına rağmen bu durumun üstesinden gelmeye çalışıyor. En büyük üzüntüm ise çocukluğunun bahar yıllarını yaşayamamış olması. Tanrıdan tek dileğim, kardeşimden önce ölmemek. Çünkü ben ölürsem, o bu dünyada tek başına ayakta kalamaz.