Çelişkiler tanrıçası olduğunu kanıtlamıştı yine.Hassas cildi darbelere inat dayanıyordu,savaşıyordu.Gözleri kapanmak üzere olan kız acının tadını hissetmeye başlamıştı.Vücudunun her bir hanesine tek tek tecavüz eden bu acı bedenini parçalamayı bırakmış ruhunu parçalamaya başlamıştı.Yama tutmaya başlamış bir ruh ne kadar dayabilirdi ki?Ama o güçlüydü yamalı yerleri sarmaya özen göstererek korumaya çalıştı kendini. Gözleri kısa anlığına ona takıldı.Umut beklediği adama...Fakat ilk defa adam kızdan daha çaresizdi.Sadece dua edebiliyordu.Tüm acılarını göz yaşına gömüp yüzünden akıttı.Kız ise ağlamayı bile bırakmıştı. ~~ Güçlü ruhlar hastalıklı bedenler...

Aylar boyunca biz olmanın hayalini kurarken, garip bir şekilde biz olmuştuk. Daha doğrusu biz olmamıştık, sadece bir sırrımız vardı. Bize ait ilk şey olan sırrımız. Sadece ikimizi ilgilendiren bir sır. Birbirimizi en yakın arkadaşlarımızdan daha iyi tanıyacaktık. Beraber birçok şey paylaşacaktık. Gülüp eğlenecektik. Mutlu olacaktık. Belki sonunda üzülecektim ama kabul etmemek için bir sebebim yoktu. Belki yanlış bir şey yapıyordum ama kaybedecek bir şeyim de yoktu. Belki pişman olacaktım ama işin içinde o varsa ben de vardım. Bir de, benim korkağın teki olduğumu bilse belki de hiç böyle bir işe kalkışmazdı. Cesaretsiz, saçma korkuları ve takıntıları olan aptal bir kız olduğumu en başından bilseydi, bana o ilk mesajı atmazdı. Ama ben, korkak olsam da bu işte onunla olmaya vardım. Bu süreçte beni korkularımdan arındırıp iyileştirecekti, ama beni iyileştirdiğinin farkında bile olmayacaktı. Ve bu, beni ona her zamankinden daha çok bağlayacaktı. Ama bunu hiçbir zaman bilmeyecekti. Bu da benim sırrımdı. Benim küçük sırrım.