Od wieków mieszkańcy Furantur wystrzegali się znaków. Odkąd tylko aroganccy ludzie wykradli magię, chmara kruków nie znaczyła niczego dobrego. Co jednak może uczynić dziewczyna, która ujrzała w niej rannego człowieka? Eilis bez zastanowienia wzięła to, co miała aktualnie pod ręką i ruszyła na pomoc nieznajomemu, odganiając od niego ptaszyska. Już wtedy wiedziała, że jej losy na zawsze zostały splecione z tym zwiastunem nieszczęścia. Zwycięzca Wattys2016 w kategorii "Ukryte Perły", wyróżnienie w kategorii fantasy w konkursie "Splątane Nici Zima 2017/2018", II miejsce w kategorii fantasy w konkursie "Ailes Awards 2017" i pewnie coś jeszcze...

Kiedy Hrabia Lopthe postanawia zrobić najbardziej szaloną rzecz w swoim życiu, a mianowicie zyskać nieśmiertelność poprzez przyzwanie na świat samej Śmierci, jego córka decyduje się mu w tym przeszkodzić. Szukając pomocy trafia do Biblioteki, czyli legendarnego miejsca przepełnionego magią, które rozciąga się pod kontynentem. Z prośbą o ratunek zwraca się do zarządcy księgozbiorów, młodzieńca imieniem Cass. Niestety, Alice jeszcze nie ma pojęcia, że wprowadziła w ruch potężne tryby przeznaczenia. Scena przygotowana przez bogów znów zaczęła się zapełniać... na nowo.

W czasach, gdy wielcy bohaterowie potrzebni są bardziej, niż kiedykolwiek przedtem, losy przyszłości trafiają w ręce tych, którzy właściwie nigdy niczego ratować nie chcieli. Piękny czarodziej uwięziony w wieży, elfi generał pozbawiony pamięci i zesłany w głębokie podziemia, księżniczka tak nijaka, że uciekali przed nią wszyscy książęta oraz mała wiedźma, która czasem zapomina, że jednak nie jest wilkiem - to tylko nieliczni spośród wybrańców. Ich ścieżki przeplatają się zdecydowanie gęściej, niż by sobie tego życzyli. A wszystko dlatego, że niemal pięćset lat wcześniej ktoś doszedł do wniosku, że źródłem wszelkiego zła jest magia i w związku z tym powinna zostać zakazana. Wtedy jednak tylko niektórzy spośród uczonych w pełni zdawali sobie sprawę z konsekwencji, jakie przyniosą tak drastyczne obostrzenia. Łatwiej bowiem uwierzyć w magię, która jest tylko narzędziem, niż w taką, która dysponuje własną świadomością i która swoimi troskliwymi nićmi tka życie wszelkiego stworzenia. #12 w Fantasy 14 grudnia 2017. Łał, łał, dzikie szczęście.

W co wierzysz? W zbawienie? Reinkarnację? Potępienie? On wierzył tylko w swoją siłę... to znaczy, kiedy jeszcze pamiętał, kim był. Kiedy jeszcze pamiętał, kiedy był. Zanim, z nieznanemu mu powodu, stał się Złodziejem Ciał. Otwieram oczy... Raz za razem. Chciałbym, żeby to był ostatni... okładka wykonana przez @jennhills

Wystarczył jeden impuls, by pozbyć się wiecznego smutku, tworząc wieczne piękno... Nie wystarczyła za to cała wieczność, by pozbyć się poczucia winy. Tak oto, chcąc zabić jednego, powołano piętnastu. I każdy z nich był wężem, który odrzucił zniszczoną skórę, by narodzić się na nowo. A nazywano ich Wężami, które pozszywał ze sobą los...