Bütün hikayeler de esas oğlan soğuk birisi olur. Ama bu sefer esas oğlan değil esas kızımız soğuk. Esas kızımızın insanlara güvenememe sorunu vardır. Yanlız kalmayı sever. Bunun gibi sorunları vardır ve hiç beklemediği anda kendisiyle arkadaş olmak isteyen birisiyle karşılaşır. Devamın da ne olucak hep beraber bakalım... ~Hikayeden kesit~ ''Acaba ne zaman peşimi bırakıcaksın. Seni umursamadığım halde beni takip ediyorsun. Hey! Normalde kızlar erkeklerin peşin de koşar. Farkında mısın bilmiyorum ama sen benim peşimde koşuyosun!'' ''Aman Allah'ım! İlk defa üç veya dört kelimeden uzun konuştun!'' ''ZEYNEP&KEREM''

(Kitap düzenleneceği için bölümler kaldırıldı) Ankara her zaman gözümde hayallerimin şehriydi, şimdiyse ona pekte iyi gözlerle bakmıyordum doğrusu. Antalya'da hayatım çok daha sadeydi. Yalnızdım öncelikle, annem bile fark etmezdi bazen evin içinde beni. Hayaletten farkım yoktu. Ve hayatımdaki tek sorun en sevdiğim kitap serisinin bitmiş olmasıydı. Ankara'ysa benim için dönüm noktası olmuştu. Aslında '' İlk '' lerimin şehri de denebilir. İlk dostlarım, ilk aşkım, ilk öpücüğüm, ilk partim, ilk içkim, ilk düşmanım, hatta son olmasını umduğum ilk kaçırılmam. Antalya'daki halime bakıyorumda o zamanlar tüm bunlar başıma gelmiş olsa yerle bir olmuştum, yıkılmıştım şimdiye. Oysa şuan her darbeye rağmen ayaktaydım. Güçlenmiştim belki, büyümüştüm. O benim '' İlk'' lerimin baş rolüydü. Ona dair her şey hafızama kazınmıştı. Keşke kötü olanları silebilseydim. diye mırıldandı içimden bir ses. Ona hak verdim. En mutlu anlarım onunlaydı belki ama en mutsuz anlarımda onun yüzündendi. Sanki beni bir yandan öldürüyor bir yandan hayatta tutuyordu O. Bildiğim tek şeyse o olmadığında tamamen öleceğimdi.

Beni kendine çekti.Üzerimde ki kırmızı elbiseye bir süre baktı.Sonra gözlerini gözlerimle buluşturup ; "Kırmızı aşkın rengi Sende benim aşksın,aşıksın,aşkımsın SADECE BENİMSİN"o büyülü sözleri söyledi.Ve alnıma sahiplenici bir öpücük bıraktı.