3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Boşluk Hissettiğim tek şey yalnızca koca bir boşluktu. Bir bedende iki kimlik. Kim buna boyun eğebilirdi ki.. Bahçe kapısının önünde dikilmiş sadece boşluğa bakıyor, boşluğu hissediyordum. Kabullenmeye çalıştığım şey her ne kadar doğama aykırı olsa da bunu yapmak zorundaydım. İyi bir gelecek ve hayalini kurduğum her şey için buna mecburdum. Yüzümün bembeyaz olduğunu hissedebiliyordum. Sanki kara deliğe doğru adım adım ilerliyordu gözlerim. Anında arkamı dönüp uzaklaşma isteğiyle dolsam da yapamıyordum. Yanımdan geçen onca insanın aksine buz gibi bir tavırla tepkisizdim. Ayaklarımın beni daha ne kadar ileriye götüreceğini bilmiyordum. Temennim bu günü bitirebilmekten yanaydı. Bitecek miydi gerçekten? Yitirmeden, taviz vermeden, kendim olarak bitirebilecek miydim bu günü? Ya kabullenecek ve bu bahçeden içeri girecektim yada ardıma bile bakmadan her şeye sırt çevirecektim. Sağ gözümden bir damla yaşın usulca yanaklarıma aktığını hissettim. İçim ağlama isteğiyle dolup taştığında her nedense yalnızca sağ gözümden yaş gelirdi. Bunun sebebini hep merak etsemde duygularımı tanımlarken bana ne kadar yardımcı olduğunu biliyordum. Yüreğimin en derininde hissettiğim bir acıda gözyaşlarım bana tercüman oluyordu. Aniden bir sesle irkildim.

Çatık kaşlarının ona nasıl bir hava kattığından habersizdi. Sinirli? Korkunç? Belki de her ikisi fakat bu bile yüzünün güzelliğini gölgeleyemiyordu. Düşüncelerimi, dişlerini sıkarak söylediği kelimeler böldü, "Benden uzak dur." Sol omzumda topladığım saçlarımı serbest bırakırken, attığım şiddetli kahkahayı bastıramadım. Gururuma dokunmuş muydu? Biraz. Pes edecek miydim? Hayır. Ben bir kızdım, o ise erkek. Ve kesinlikle yanlış replikleri paylaşıyorduk. "Bunu, benim söylemem gerekmez miydi?"

Kendimi çözmek bir bilmece gibiydi ve bu bilmece ancak yazarak çözülebilirdi. Ben bir yandan kendimi ararken bir yandan da sıradan olmaktan uzak hayatımda koşuşturuyordum. Koşuştururkende hızla başörtümü tutuyordum. Bozulmasın diye... Ben kapalı bir genç kızdım. Günler hızla geçerken ben, bol tuniğimin cebindeki kalemimi çıkartıp tüm yaşadıklarımı gizli defterimle paylaşarak mutlu oluyordum. Ben bir bilmeceydim ve kendimi çözmeme az kalmıştı...

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."