Yıllar öncesinden sürüp gelen bir intikam hikayesi. Bu; zaman zaman üstü küllerle kaplanan, zaman zaman külleri rüzgarda savrulup etrafı kana bulayan acımasız bir mücadele. Bütün intikam hikayeleri acımasızdır. Ölüm... Gözyaşı.... Ve ihanet. Birine ihanet etmeden bir başkasından intikam alamazsınız. Kaç kez ölür bir insan? Ve kaç bedende yeniden doğar? Bütün zalimler bir zamanlar masumdur. Ve bazı masumlar bilinmeyen bir zamanın zalimdir. Hikaye yıllar öncesinde, kanlı bir gecede başladı. Her iyi intikam hikayesinde olduğu gibi içinde bolca aşk ve bir o kadar ihanet vardı. Birileri öldü. Kimileri doğdu. Ama hikaye hiç bitmedi. Sadece küllerinden doğmak için doğru zamanı bekledi. Yıllar sonra her şeyin başladığı yerde bir adam ve iki kadın karşılıklı duruyordu. O gece o salonda tüm gerçekler açığa çıkacaktı. Küller savruldu... Geriye sadece kan kaldı...

"Kalbi soğuyanın,sevgisi biter." "Ben senin toprakların da gömülmeye razıyım" dedi gözlerindeki üzüntü uçurumu göstererek. "Sen sadece beni toprak altına diri diri koymaya razısın " Durmadan saplıyordum hançeri "Ve Ben senin gecelerinde kaybolmaya razı değilim " Diyip arkama bakmadan çekip gittim bakarsam gidemem kalp ağrımı ve onun kalp ağrısını bile bile gittim mecbur bir şekilde. Yağan yağmura teşekkür ederim gözyaşlarımı göstermediği için Dur diyemedi..bende duramadım . Asker temalı vs hukuk öğrencisi

''Sürtük bir yalancı'ya inanacağımı mı sanıyorsun?'' dedi sert sesiyle acaba kalbimi bu kadar kırdığını bilseydi hala böyle konuşmaya devam edermiydi.Bir haftadır tanıdığım adamı göz önünde bulundurarak söylüyorum daha beterlerini diyeceğinden eminim. Önüne geçtim ve ''Tamam yalancı diyebilirisin ancak sürtük değilim!'' diye yüzüne bağırdım hotel'deki herkesin bizi izlemesine aldırmadan ,nede olsa türkçe bilmiyordular. ''Yalancı olduğunu kabul etmen çok sürmedi,sürtük olduğunu kabul etmende yakındır.'' dedi omzumu delerek beni geçti ve çıkış kapısına doğru yürüdü,konumumu bozmadan ''Derin'in sevgilisi'' dedim bu onu durdurmuştu ''Bu sürtük olmadığını kanıtlamıyor'' dedi hiç değişmeyen sesiyle nasıl bir adamdı bu böyle? neden açıklama yapıyordum sanki bana neden kızgın olduğu çok belli değil mi? koşarak önüne geçtim ve beni görünce tekrar durdu ''O gün sizinle yatmadığım için böyle söylüyorsunuz değil mi?!'' dedim sitemle bağırarak ifadesi hiç değişmedi yakıcı bir bakış attıktan sonra omzumdan iterek beni tekrar aştı pes etmeyerek tekrar önüne geçtim ''Şimdi de başka bir adamın odasına girdiğim için kıskandın!'' dedim onu zafere ulaştırmamak için ileri giderek ancak İskender beyin bakışlarıyla pek'te doğru bir şey yapmadığımı anlamıştım.Oradan ayrılmak istedim ancak bana yaklaşan dudakları yerimden bile kıpırdamamı sağladı.Dudakları dudaklarımın üstünü örten ince bir çarşafmışçasına dudaklarımı kapatmıştı ben kıpırdayamazken o dudaklarımın üstünde dans ediyordu.Tanrım şu an TAŞI HOLDİNGin en taşı ile öpüşüyorum..Geriye doğru çekildiğinde nefesini hala hissedebiliyordum.

Göğsünün ortasında ki yangını dindiremeyen bir adam... Çaresizce söndürulemeyen bir yangının ortasından kaçıp,kendine yeniden bir hayat kuran ve hiç beklemediği bir anda kendini tekrar yangının ortasında bulan genç bir kadın... Ve hiç beklenmedik bir anda gelen ihanet... Kerim & Sahra

Toprak ve Hale'nin hikayesi. Bu adam nasıl sevilmezdi ki, sevdiği kadın için her şeyi göze alan ve herşeyden vazgeçen bir adamdı. Toprak," Sen benim kalbimin sahibisin, ruhumsun ay yüzlüm. " Hale," Sen benim ailemsin, benim her şeyimsin, sen sev beni başka bir şey istemem Toprak. " Zorlu bir aşktı belki de imkansız yine de kalplerine söz geçiremediler. Tek ruh oldular.. Tek kalp oldular... Bir beden oldular... Tek nefes oldular.... İmkansızı başarmak istediler herşeye rağmen herkese rağmen. Ne adam kızı bırakabildi. Nede kız adamı. Kötülere rağmen bu masalın sonu mutlu olacakmıydı peki.?

Kenan," Burdan kaçamazsın..! Buna asla izin vermem sen benimsin anla bunu... Saklandığım yerden nefes dahi almadan bekledim çünkü o benim nefes alışlarımı bile biliyordu.... Kenan hasta bir adamdı, bağımlıyıdı.. Ve bu hastalık ne yazık ki bendim... Geç kaldın sen gelene kadar ben öldüm içimde ki masum Sare öldü. Keşke... Keşke bana çabuk gelseydin Gömüş gözlerinde kaybolduğum adam. Kenan beni öldürmeden bana sahip olmadan gelseydin. Senin karanlığını ona tercih ederdim... Duymadın beni... Sessiz çığlıklarımı duymadın Barlas Demiray

Yektaa" diye bağırdı arkasından kadın. Arkasını döndü Yekta ağa ve gözlerini kadının gözleri ile buluşturdu. Konuşamadı. Karısı "Eğer şimdi gidersen seni asla affetmem" dedi kadın. Yekta burukça gülümsedi ve " Mutlu olmaya benim hakkım yok mu dedi?" işte kadın bu sizle bitti. "demek benimle mutlu değilmiş "diye fısıldadı. Sonra Yekta ağanın gözleri kadının kanında ki çocuklara kaydı ve yutkundu. Biri Umut"u diğeri ise Güneş"iydi. İkisininde gözyaşları aynı annelerinki gibi yanaklarını ıslatmıştı ama Yekta ağa kör oldu görmedi onların göz yaşlarını. Kızının haykırışlarına sağır etti kulaklarını. Daha üç yaşındaki çocuklarını umursamadan arkasını döndü ve gitti. Gitti ama pişman olacağını hesaba katmadı. Ve asıl pişmanlığı ise geri döndüğünde onları bıraktığı yerde bulamayınca başladı. 😢😢

İkinci kez parmağına alyansı taktılar. İçten içe kavrulurken sesini çıkaramıyordu. Nefesini kesen, ruhuna diz çöktüren kaderine boyun eğmekten başka şansı yoktu. Daha dört ay önce kocasını kaybetmişti. Şimdi ise kendisine hem tanıdık hem de bir o kadar yabancı olan adamla evlendirilmişti. Kalbine hançeri saplayan adamla gözleri buluşurken kalbi korkuyla attı. Bakışları delip geçiyordu, suçlu hissettiriyordu. Severken nefret eden Yılmaz'ın, Hilal'e olan aşkla savaşı başlamıştı. Ağabeyinin ölümünden sonra mecburen evlendiği Hilal'e baktı. Eğer bu kadın hayatlarına girmeseydi abisi ölmeyecekti ve bu evliliğe mecbur bırakılmayacaktı. Yılmaz en büyük savaşına adım adım ilerlerken yakıp yıkacaktı, yok edecekti ama en çokta aşka yenilecekti. Kitabımın çalınması veya kopyalanması durumunda hukuki süreç başlatılacaktır!

HER GÜL, AÇMAK İÇİN DOĞRU ZAMANI BEKLER...

"Birazdan evleniyorum ve hayatım eskisi gibi olmayacak." Valentina gelinliği giydirilirken sadece bunu düşünüyordu. Derin bir nefes aldı. "Biraz kız kardeşimle yalnız kalmak istiyorum. Sonra devam ederiz." Nedimeleri reverans yapıp odadan çıktılar. Mary ablasını çok iyi tanıyordu ve bunu bekliyordu da. "Korkuyorum." dedi Valentina "Kraliçe ne düşünürse düşünsün. Onun o çapkın ve şımarık oğlunu ben yola getiremem."