Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Koluna ellerimin arasına alarak gözlerimi kırptım,zaten akmak için fırsat bekleyen damla hemen düştü,zorlukla konuştum. "Kendine zarar vermeni istemiyorum çünkü koluna attığın her çizik kalbime işliyor,Alar."

Nerdeyim bilmiyorum ama gökyüzü hiç tanıdık gelmiyor,gözlerimi kapatsam açamam açsam canım yanar. Nerden geliyor bu deniz sesleri? Huzur vermesi gereken tek şey sanırım şuan. Neden buradayım? Neden canım acıyor! Neden nefes alıpta alamıyormuş gibiyim? Kim getirdi beni bu hale! Nedir bu durgunluk? Neden sustun deniz! Neden yüzüme vuruyorsun güneş,ne derdin var? Sonunda gözlerimi açmayı başardığımda,sessiz bir sahilde tek başımaydım. "Neredeyim,neden hatırlamıyorum?"

"Teşekkür ederim," dedim mavinin en güzel tonu olan gözlerine bakarak. "Neden?" dedi sulanmış kırptıgım an gözümden düşen yaşı sağ baş parmağıyla silerek, "Bana sevmeyi öğrettiğin için teşekkür ederim."