Tek servetimdi GÖZLERİN... İçimdeki burukluk... Yüreğime çöken hüzün bulutları, gözlerimdeki çeşmeleri açmak için sabırsızlanıyordu. Birazdan ondan ayrılacaktım. Bir daha onu hiç görmeyecektim. Kendimi koca bir boşlukta hissediyordum. Bu nasıl bir sevdaydı. Ben nasıl bu kadar onunla dolup taşabiliyordum. Nasıl bütün anlamım o olabiliyordu? Keşke, keşke zaman hep böyle dursa. Ben yine böyle uzaktan sevsem onu. Uzaktan izlesem ölünesi yüzünü... Uzaktan yanıp tutuşsam gözlerinin alevinde. Uzaktan değse yüreğim yüreğine... Yeter ki görsem... Alsam gücümün kaynağını... Ama hayatımın merkezine, yüreğimin tahtına kurulan acı; hiçbir zaman azad etmeyecekti cayır cayır yanan yüreğimi. Ben bir ömür boyu bana bahşedilen bu cehennemi yaşamaya mahkumdum. 01.08.2016 tarihinde yayınlanmaya başladı.

"Okulun yeni popüler erkeğini de sonunda gördük." deyip iç çeken Berrak'a çevirdim başımı. "Kim?" "Bak, şuraya oturan yakışıklı. Artık bizim okulda okuyacakmış. Üçüncü sınıf, iç mimarlık okuyor. Çok yakışıklı değil mi?" Berrak, çok meraklıydı. Bizim etrafımızda ne olup bitiyor, her şeyi anında öğrenirdi. Bunu da anında öğrendiği gibi. Başımı gösterdiği kişiye çevirdiğimde gördüğüm kişiyle ağzım açık kalmıştı. Bu, bu oydu. Bu sabah hayatımı kurtaran adamdı. Kaderin böylesi. Yalnız başına oturuyordu ve etrafındaki kızların onunla konuşma çabaları karşılıksız kalıyordu. Çok da cool'uz. "Var ya, adam hiç kimseye yüz vermiyor. Hiçbir kız ona yaklaşamıyor. Sanırım sana bile hayır derdi." Bu çok gereksiz bir cümleydi. Ne gerek vardı bunu söylemeye şimdi. Ama söylediği içime oturmuştu çünkü haklıydı. Bu sabah bana pek yüz vermemişti - tabi ben ona sırnaşmamıştım, konuya açıklık getirelim- ve bu beni biraz sinirlendirmişti. Çünkü ben erkeklerin ilgisine ve hayranlık kokan bakışlarına alışkındım ve tabiki bu benim gururumu okşuyordu. Ama bu adamın böyle soğuk olması... "Emin misin?" "Kusura bakma kankacığım ama öyle görünüyor." Bu neden bu kadar sinirlendiriyordu beni bilmiyorum ama onun beni görmesini, beğenmesini istiyordum. Öfkeme yenik düşerek, pişmanlıktan öleceğim bir cümle döküldü dudaklarımın arasından. "Var mısın iddiasına?"

İkisinin de hayatı aynı renkteydi... Siyah!!! Sisliydi ve asla berrak değildi. Ancak birinin çaresizlikti, diğerinin boşluk! Hayat her zaman zıt kutupları birbirine çekmezdi. Onların kutupları zifiri karanlıktı. Ve aşk, gece ile karanlığın yıldızları olacaktı..!!!