Gördüğüm bir kabus olmasını dilerdim her şeyin. Kan ter içerisinde gözlerimi açtığımda kendime, bunun bir kabus olduğunu söyleyip kaldığım yerden devam etmek isterdim hayatıma. Fakat bugün yaşadığım ne varsa gerçekti. Geçmişimin, bugünümü harabeye çevirmesi kaçınılmaz bir gerçekti benim için. İntikam duygusunun esiri olan bir zihne doluşan, geçmişin tozlu sayfalarını aralayan, bana ölmeden cenneti de cehennemi de yaşatan kara bir lekeydi, beni onun ile buluşturan. Bir uçurumun kıyısında sallandırılan iki farklı bedenin, geçmişlerinin harmanlanmasıyla birleşmişti yollarımız. Acı dedikleri dindirilmesi mümkün olmayan duygunun esareti iken başladı bizim için her şey. İntikam, hırs, güç, öfke, dahil oldukları çembere yaka paça katmışlardı bizi de. Atılan her bir adım lehimize mi aleyhimize mi bilmeden yürüyorduk, karmaşık duyguların sokağında. Takılan her bir çelmede düşsek de kalkıp yolumuza devam ediyorduk. Çünkü acı içimizde derin bir uygarlık kurmuştu, kurtulamıyorduk... - Gölge serisinin ilk kitabıdır.

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Kişinin kalbinde duyguya dair hiçbir şey kalmamışsa bedenin varlığı anlamsızdı. Önce kalbe dokunmadan direk tene değen eller gerçek bir insana değmiş sayılır mıydı? Ya da gördüğü manzara karşısında parıldamayan gözler bomboş bakışların kurbanı olduğu halde canlı mıydı? Dümdüz bir suratla, gülümsemek için çaba sarf etmeyen bir çift dudak başka bir dudakla birleşse ne olurdu peki? Bataklığın en dibinde çığlık atmaya tenezzül etmeyen kişi, sırf ölümü dahi göze alacak kadar mutsuzsa, hissizliği kabul edilir miydi? Beden ruhtan ayrılmak için sadece son bir hamle bekliyordu. Peki ya kişi ufak bir bıçak darbesiyle cılız bedenine tutunmuş incecik ipi koparmak kadar basit bir işlemi yapmamak için direniyorsa? Ya hala bağı olduğunu sandığı ruhu çoktan başka bir aleme göç ettiyse ve ruhundan geriye kalan tek hediye aldığı sayılı, soğuk nefeslerse?..

"seni ben yaratmıştım. gerçek değildin." Haziran2016.

Gölge serisinin 2.kitabıdır.

"Ben de papatyaydım. Kokumu merak eden bir adam için kırmıştım boynumu. Soldum. Çok yağmur yağdı. Hiç açmadım. Boğuldum. " (Bu eserde şiddetli kalp kırıklıkları mevcuttur.) Copyright © Tüm Hakları Saklıdır. Hiçbir şekilde kopyalanamaz, benzeri oluşturulamaz. Küfür, argo içerir. Hikaye bir kişinin hayatını konu almaz. Mart2015.