Zihnimiz bazen geçmişin görüntülerini gözümüzün önüne öyle bir şekilde sürer ki kaçmaya çalıştığımız kendimiz değil, geçmişimiz olur. Koşarız, kaçmaya çalışırız. Ama... Geçmiş... Bizden her zaman bir adım daha öndedir. Gece, geçmişinden kaçıp karanlıkta boğuluyordu. Aytun ise Gece'yi geçmişinden kurtarmaya çalışıyordu. Ya gece aydınlanacaktı. Ya da geçmişin karanlığında ikisi de boğulacaktı "Ben hayal dünyasında gezinen bir deliyim." "Sen deli değilsin ve ben seni kurtaracağım." "Beni kurtaramazsın."

"Ah, saçları; ölümü üzerine giyinip boğazıma sarılan saçları." Tenlerinde ateşten bir mızrak, ruhlarda yanığın asil dumanı. Alınan her solukta, almaya yemin içilen canlar vâr oldu, canlar ceset oldu. Her ceset, kanlı parmaklarla açılan mezara idam edildi, aç istekler ölümün kucağına yuvarlandı. Kaderin ağır bir tebessüm sunduğu iki ruh biraraya gelmekten kaçınamadı. Siyah saçları adamın göğsüne sarıldı, saçlarındaki şehveti adamın sıcağında vâr etti ve intikam oyunu diz üstü yere çöktü. Aşk, kadının saçlarına sarıldı. Tutku, adamın ellerinde yemin içti. "Ah, elleri; ruhumun ölüsünü üzerine giyinip bedenime sarılan elleri."

Yaralar vardır; Hiç kapanmayacakmış gibi hissettiren. Yaralar vardır; Kapanmış olsa bile dokununca sızlayan. Yaralar vardır; Kapandığına dair bir iz bırakmayan. ✱ Batu ve Melis... Hayat onlara oyun oynamış ve yüreklerinde kapanmayacağını sandıkları yaralar bırakmıştı. Ancak bilmedikleri bir şey vardı. O da; birbirlerinin yaralarını saracaklarıydı. #Yayın hakları yazara aittir.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."